Co teraz czytacie? v.2

[Bolt]

Pierwsze strony raczej drażniły, ale jak zaskoczyło, to wciągnęło. Johnson ma taki styl pisania, że w swoim przerysowaniu ci nędzarze będący bohaterami, ten język są tak naprężeni, że dosłownie jedno zdanie czy nawet słowo więcej przekraczałoby granicę śmieszności, a jednak wszystko gra i hula. Pewnie sięgnę też po jego inne książki.

A Rushdiego skończyłeś już? Pytam bom ciekaw opinii.

Skończyłem. Niezłe, ale nic nie urwało - sporo sympatycznego humoru, doceniam panoramę i przetworzenie własnego pochodzenia i konfliktów tożsamościowych, ale też raczej nie czuję dużej potrzeby do sięgania po inne książki Mahdiego.

[DST]

Pierwsze strony raczej drażniły, ale jak zaskoczyło, to wciągnęło. Johnson ma taki styl pisania, że w swoim przerysowaniu ci nędzarze będący bohaterami, ten język są tak naprężeni, że dosłownie jedno zdanie czy nawet słowo więcej przekraczałoby granicę śmieszności, a jednak wszystko gra i hula. Pewnie sięgnę też po jego inne książki.

A Rushdiego skończyłeś już? Pytam bom ciekaw opinii.

Skończyłem. Niezłe, ale nic nie urwało - sporo sympatycznego humoru, doceniam panoramę i przetworzenie własnego pochodzenia i konfliktów tożsamościowych, ale też raczej nie czuję dużej potrzeby do sięgania po inne książki Mahdiego.

Czytałem jeszcze "Dzieci Północy" i podobało mi się już znacznie mniej. "Szatańskie Wersety" to była fajna, dziwaczna powieść o doświadczeniu imigracji i kryzysie tożsamościowym właśnie.

[Kilgore]

[Żwirek i Muchomorek]

Takie se spiraciłem i czytam:



Czyli książka o historii hałasu, zaczynając od momentu, gdy hałas zaczął być świadomie wprowadzany do muzyki jako jeden z elementów lub jako główny składnik. A definiuje się go bardzo szeroko jako dźwięki, które wymuszają negatywną reakcję słyszącej ją osoby - więc, ważne, hałas to jest taki dźwięk, który z jednej strony jest subiektywnie oceniany/odbierany jako nieprzyjemny/niepożądany/brzydki, a także taki, który wymusza na słuchaczu reakcję (powoduje odczucie dyskomfortu bez udziału woli; tzn nie zastanawiasz się czy to hałas, tylko od razu słyszysz że to hałas). Definicja jest szeroka, więc spektrum tematów w książce jest gigantyczne, co przy jej objętości (circa 250 stron z bibliografią i dyskografią) wymusza pewną pobieżność. Ale jest gęsto i bez pierdolenia, same konkrety.

Okazuje się, że hałas pojawia się w muzyce dopiero w momencie, w którym muzyka dzięki technologii (nagrywanie, obróbka, radio, elektroniczne generowanie dźwieku etc.) zostaje uwolniona od tradycyjnych instrumentów. Hałas, twierdzi Hegarty, nie jest własnością systemu tonalnego, tzn. dysonanse - trytony, sekundy i tak dalej - mogą być odbierane jako nieprzyjemne, ale wynikają z układu dźwięków, które same w sobie nie są hałaśliwe. Dlatego cała książka zaczyna się od włoskiego futuryzmu i dziwacznych instruentów Luigiego Russolo, a potem w kolejnych rozdziałach ciśniemy przez muzykę konkretną, Johna Cage'a, free jazz, rock/metal, industrial/power electronics, ekstremalną elektronikę i oczywiście harsh noise, czego ukoronowaniem jest cały rozdział poświęcony wyłącznie MERZBOW. Natomiast różnych akademickich awangard, serializmów, sonoryzmów i innych dodekafonii tu prawie nie ma - właśnie dlatego, że chociaż można je odbierać jako ekstremalnie hałaśliwe, to hałasem w zasadzie nie są. Czego nie można powiedzieć np. o głupim "Smoke On The Water" - brzmienie przesterowanej gitary to czysty hałas, zaprzężony do stricte muzycznych celów.

W skrócie: dobre, ale nie dla każdego, bo to rzecz stricte akademicka, mocno muzykologiczna, zanurzona po uszy w dyskursie (post)strukturalnym, więc od cytatów z Derridy, Deleuze'a czy Foucaulta może się zrobić wrażliwym duszyczkom niedobrze Mi to jednak niestraszne i świetnie się bawię, mimo drobnych zastrzeżeń. Fetyszyzacja japońskiego noise może dawać się we znaki, bo autor jest chyba fan girl MERZBOW i pewnie mu śle perfumowane liściki o treści koham pana panie meżboł. Pominięcie brytyjskiego undergroundu - Coil, NWW, C93 - też boli, ale autor się przyznaje, że w sumie to "Englands Hidden Reverse" omawia ten temat, a jemu jakoś tak wyszło, że się nie zmieściło i chuj, trudno. No trudno. Jednakowoż, już bez heheszków - to bardzo ciekawa rzecz, się poleca się.

A na końcu jest, obok bibliografii, obszerna dyskografia. Bardzo dziwaczna i ciekawa, dodajmy! Będę chujem i wam jej nie skopiuję (chyba że ktoś ładnie poprosi).

[Bolt]

A na końcu jest, obok bibliografii, obszerna dyskografia. Bardzo dziwaczna i ciekawa, dodajmy! Będę chujem i wam jej nie skopiuję (chyba że ktoś ładnie poprosi).

Dej



Lubię Krukowskiego i uważam go za jedno z najbardziej wartościowych nazwisk, które wyszły z nowej fali polskiego weirdu. Tutaj już - chyba, że w drugiej połowie będzie jeszcze zwrot - tych korzeni za bardzo nie widać, ale jest za to niezły warsztat i w sumie nie znowu taki typowy pomysł na powieść, a mianowicie gość z obsesją na punkcie zostania kolejnym monstrualnym kulturystą. Dużo opisów misji pchanej motywacyjnym bełkotem i urywkami życiorysów często martwych już sterydowych mutantów, pakowania dziwnych substancji, wahań psychicznych związanych zarówno z manią bycia wielkim chłopem, jak i ładowania trenu i trzystu pochodnych - jest to książka niezła, ale póki co brak jej tego czegoś, co było zarówno w opowiadaniach, debiutanckim "Biegając po torach" (będącego miejscami kapitalnym pastiszem współczesnego weird horroru), "Mam przeczucie" (tu już Krukowski wychodzący z weirdu, ale ciągle go trochę przemycający - jego najlepsza powieść póki co). Liczę, że jeszcze rzecz nabierze tzw. pierdolnięcia i zagra na tu i ówdzie wyczuwalnych body horrorowych nutach.