VOMITORY

[Żułek]

[Nasum]

Miłego sluchania.

[Żułek]

było miło ale poprzednio jeszcze milej

[nicram]

[Nasum]

Fajny, energetyczny numer. Podoba mi się.

[Żułek]

rzeczywiście całkiem przyjemny numer

[Pukajacy Bob]

udadny, troszeczki Slayerowy we wolniejzych partyjach

[Nasum]

Podoba mi sie.

[Alter Ego]

Vomitory jest jak stara japońska firma z surowymi zasadami, zgodnie z którymi odejście od etyki przedsiębiorstwa, sprzeniewierzenie się jej tradycji, a nade wszystko zawiedzenie klientów skutkuje seppuku całego zarządu. Do tej pory nic takiego nie miało miejsca i póki co w ogóle na to się nie zanosi. Album „In Death Throes” jest w 100% zbieżny z gwarancjami jakie Szwedzi dołączali do każdego z poprzednich pełnych materiałów. Skandynawska, skoczna brutalność, niesamowite tempa, ciężki wokal i wpleciona w to wszystko, dyskretna melodyjność są wypisane na kamiennych tablicach tego zespołu i niech to trwa jak najdłużej. Od zawsze mam wrażenie, że istotą Vomitory jest frajda metali-muzyków transmitowana na metali-fanów. Gdy np. leci tytułowy utwór z tego albumu to można odnieść wrażenie, że przybija się piątki z grupą uśmiechniętych Wikingów z instrumentami, którzy z młodzieńczą satysfakcją odnotowują taki odbiór ich twórczości. Przy „Cataclysmic Fleshfront”, z doskonale wypośrodkowaną ścieżką między szybkością a melodią, uzyskujemy potwierdzenie, że Szwedzi nie poszli na żadne kompromisy z nowoczesną produkcją i wszystko to, co właśnie odbywa się w naszych uszach, miałoby miejsce w sali koncertowej. Wolniejszy wstęp w „Erased in Red” daje nam poczuć pełną głębię wokalu Erika, a gdy maszyna rozpędza się nawet osobnik z miodem w uszach doceni jak mięsiście zrealizowano ścieżki bębnów. Ekipa z Karlstad doskonale wie skąd jej wyrastają włosy i łupie po szwedzku aż miło, ale zerka również delikatnie na południe od swojej ojczyzny czego efektem jest np. „Oblivion Protocol”, do którego spokojnie mógłby przyznać się Gorefest. Gdybym miał szczególnie wyróżnić jakiś kawałek to dałbym pierwszeństwo znakomitemu otwieraczowi w postaci „Rapture in Rupture” i równie chwytliwemu „Forever Scorned”, ale najchętniej nie robiłbym tego, bo cały album zasługuje na dyplom uznania.
Na koniec dodam, iż jest to bez wątpienia najlepsza płyta Vomitory po reaktywacji, co oznacza tylko i aż, że Szwedzi przebili bardzo dobry „All Heads are Gonna Roll”. Niech wszystkie głowy toczą się zgodnie z rytmem „In Death Throes”.

[Nasum]

[Alter Ego]

Po namyśle dodać muszę, że to na pewno jeden z ich najlepszych krążków. Soczystość death metalu!

[Nasum]

Jest coś na rzeczy, bo też ten album bardzo gładko mi wszedł i śmiem twierdzić, że to chyba ich najlepszy album. Dawno ich nie słuchałem, więc będę musiał sobie odświeżyć ich dokonania, ale ten materiał jest naprawdę bardzo nośny, momentami wręcz przebojowy, znakomity kawał soczystego mięsa.

A co do skojarzeń - nie mogę oprzeć się wrażeniu, że utwór numer 7 - "Two and a half men" - łudząco przypomina mi "Suffer the children" autorstwa Napalm Death. Posłuchajcie sobie tego kawałka. Nie jest to podobieństwo jeden do jednego, żaden cover, ale cała struktura kompozycji, przejścia od takiego skocznego umpa-umpa, poprzez blasty i wyciszenie na końcu.... No posłuchajcie sobie tych utworów jeden po drugim i powiedzcie sami. Chyba że mi sie już styki poprzepalały i znajduję podobieństwa nie tam, gdzie trzeba.

[Alter Ego]

A co do skojarzeń - nie mogę oprzeć się wrażeniu, że utwór numer 7 - "Two and a half men" - łudząco przypomina mi "Suffer the children" autorstwa Napalm Death. Posłuchajcie sobie tego kawałka. Nie jest to podobieństwo jeden do jednego, żaden cover, ale cała struktura kompozycji, przejścia od takiego skocznego umpa-umpa, poprzez blasty i wyciszenie na końcu.... No posłuchajcie sobie tych utworów jeden po drugim i powiedzcie sami. Chyba że mi sie już styki poprzepalały i znajduję podobieństwa nie tam, gdzie trzeba.

Zgadza się. Brawo za skojarzenie. Faktycznie dynamika tego utworu jest podobna, ale ze szwedzkim filtrem. To może być koncertowy hit.

[Żułek]

dobra młócka