WORM

[Order_of_Nine_Angels]

Mam już na CD tę płytkę. Zdjęcia z wkładki to samo złoto. Są ładne cycki i jedno zdjęcie odtworzone Dimmu Borgir jak jedzą jakąś pannę na stole. Co do muzyki, to muszę się jeszcze przegryźć. Pomimo konwencji to nie jest płyta, którą łatwo przyswoić po 1-2 odsłuchach. Sporo się dzieje, choć klimat lat 90 i symfonicznego black metalu odwzorowany bardzo dokładnie. Choć podoba mi się, to targają mną także miejscami ciary żenady. Ciekawe wydawnictwo.

Panne na stole jadło CoF na Dusk. Prz okazji, jak to jest, że wróciłeś? Czy aby nie przegrałeś jakiegoś plebiscytu i nie urządziłeś wielkiej dramy z tego powodu?

Zakon ciekawy.

[nicram]

Nikt nie ma wrażenia, że większość obecnego metalu to jakiś cosplay bezwstydnie odtwarzający trendy z przeszłości koloryzując wszystkie elementy do maksimum?

Mam takie wrażenie. Dlatego też bardzo ostrożnie ostatnio kupuję płyty. Raz, bo mało zespołów jest w stanie mnie zachwycić, a dwa - wszystko już było. I było lepsze. Ten WORM to może się okazać wypadek przy pracy, bo lubię ich bardzo, ale na razie nie zachwyciła mnie ta płyta (choć jak napisałem - raczej mi się podoba) i krótko powiedziawszy, kupiłem w ciemno...

Ogólnie ostatnio łapię się na tym, że częściej słucham starych płyt niż nowych (ale tutaj chlubnym wyjątkiem jest ostatni Megadeth).

[Anzhelmoo]

Mam takie wrażenie. Dlatego też bardzo ostrożnie ostatnio kupuję płyty. Raz, bo mało zespołów jest w stanie mnie zachwycić, a dwa - wszystko już było. I było lepsze.

Ogólnie ostatnio łapię się na tym, że częściej słucham starych płyt niż nowych (ale tutaj chlubnym wyjątkiem jest ostatni Megadeth).

Mam bardzo podobnie co do muzyki teraz, odpowiadam, bo dziwiłeś się, że niby ja na wszystko narzekam teraz. Narzekam, bo czego nie odpalę od starych zespołów łapię na tym, że coś jest słuchalne, na pozór wszystko ok, ale właśnie... dużo gorzej niż było zawsze. Nie oczekuję, że kultowe zespoły nagle zaczną wynajdować koło na nowo, ale jednak lubię jak nawet na starość ktoś nie boi się poszerzać spektrum. Od razu w mojej głowie taki zespół ma plusa za próby.

Nawet jeśli chodzi o szanowane i uznane zespoły, często jest tak, że na etapie 3/4 kariery wydają krążek, który spotyka się z nienawiścią fanów, bo jest odmienny. A ja jestem koneserem tych znienawidzonych i mniej popularnych albumów dużych zespołów i często postrzegam jako jedne z najlepszych (np. slayerowy Diabolus in Musica, czy megadethowy Cryptic Writings).