Co teraz czytacie? v.2

[ŚWIAT BEZ KOŃCA]

Słyszałem już o Kościele palącym książki, ale o Kościele walczącym z zegarami to jeszcze nigdy

bo to oczywista bzdura. kościół potrzebował precyzyjnego odmierzania czasu do brewiarza i oficjum. pierwsze zegary mechaniczne montowano często właśnie na kościołach

A jakie inne zegary mieliby montowac na wiezach, wodne, swiecowe?

Nie mam problemu z korygowaniem pogladow, opisane zostalo to w ksiazce "Bogactwo i nedza narodow" Davida Landesa. Wyglada na to, ze faktycznie opinia ta na chwile obecna wydaje sie przesadzona. Te pierwsze zegary o ktorych mowisz, ktore montowano na kosciolach, to byly jeszcze prymitywne mechanizmy, bez wskazowek i tarczy, a ich zadaniem bylo wybijanie tylko dzwonem czasu modlitwy i innych ze tak powiem, fixed times; to o czym mowie, to juz te znane nam zegary z tarcza i wskazowka. Natomiast opozycja klerykalna wobec zegarow istniala, po prostu nie bylo to cos ogolnokoscielnego, ale kontekst pogardliwego odnoszenia sie do handlu, liczenia pieniedzy i kazdej minuty, istnial (w sumie dziwnym by bylo, gdyby to podobalo sie absolutnie wszystkim).

[Maro]

[TheDude]

Właśnie zacząłem:


a następnie chyba to:



BTW. Zaszedłem niedawno do Świata Prasy i obie te książki były po 14,99 zł. Wydane świetnie, twarde okładki, więc skusiłem się. Miło czasem natrafić na takie znaleziska.

[WaszJudasz]

Słyszałem już o Kościele palącym książki, ale o Kościele walczącym z zegarami to jeszcze nigdy

bo to oczywista bzdura. kościół potrzebował precyzyjnego odmierzania czasu do brewiarza i oficjum. pierwsze zegary mechaniczne montowano często właśnie na kościołach

A jakie inne zegary mieliby montowac na wiezach, wodne, swiecowe?

Nie mam problemu z korygowaniem pogladow, opisane zostalo to w ksiazce "Bogactwo i nedza narodow" Davida Landesa. Wyglada na to, ze faktycznie opinia ta na chwile obecna wydaje sie przesadzona.

Też to pamiętam z Landesa i jeszcze skądś. Braudel o tym aby nie pisał? Kościół nie był przeciw zegarom jako takim, tylko przeciw koncepcji, żeby ludzie posługiwali się zegarami i miarami czasu niezależnymi od systemu kościelnego, bo pośrednio wiązało się to zarządzaniem pracą i określaniem jej wymiaru, także jako zobowiązania wobec tegoż Kościoła.

Ja tymczasem właśnie skończyłem czytać "Księcia" i jestem gdzieś w 1/3 "Jesieni średniowiecza", czyli jak widać nadrabiam absolutne podstawy. Ale spokojnie, najnowszy Conan też niebawem wjedzie na warsztat

[Kilgore]

Cisnę dalej Endera

[Bolt]

Pierwszy kontakt z Barry'm.

[Ascetic]

Kilka lat temu zarzucił mi ktoś na banię, tekst mi zarzucił: "chcesz poczuć norweskość" poczytaj Christensen'a. Kilka obserwacji co do ich menatlu, już też moich, miałem je przed zczytaniem, kilka zupełnie nowych, świeżych. Wynotowałem sobie też jedno miejsce, które się tutaj pojawia, przed przyszłotygodniowym pobytem w Oslo.



1000 bitych stron może odstręczyć, ja tam zasadniczo polecam.

ps. Za grosze można kupić również inne, przetłumaczone na polski, powieści Lars'a Saabye Christensen'a.


ps. II. Zdjęcia na okładce, z parku Vigeland'a, jakby samo zachęcało do ponownego obcowania z rzeźbami tegoż.

[ŚWIAT BEZ KOŃCA]

Dobrze czasem poczytać coś, co łamie schematy myślowe. O ile większość życia zastanawiałem się, jak uciułać grosz, tak ta książka mówi raczej ,,OK, ale co zrobisz, jak już uciułasz, kiedy przestać ciułać i zacząć żyć na pełnej?" Niby proste, ale jednak wcale nie. Sprawiła, że zacząłem się już zastanawiać: co takiego wspominam najchętniej? O czym mówię najwięcej? Jak sprawić, żeby podobnie zajebistych wspomnień było więcej? Itp.

[nagrobek]

T.Forró „Apartament w hotelu wojna. Reportaż z Donbasu”

[Żwirek i Muchomorek]

Rzeczywiście epickie, bo to ponad 700 stron popularnonaukowego eseju o Słońcu i jego obecności w kulturze, historii, nauce, religii itp. Panorama tematu jest bardzo szeroka, więc siłą rzeczy wszystko jest nakreślone trochę powierzchownie, ale generalnie ciekawe. Jakby to chcieć streścić w jednym zdaniu, to jest to książka o tym jak Słońce przestało być bogiem, przed którym wszyscy padali na twarz i zamieniło się w zwykłą gwiazdę, która mało kogo interesuje, ale i tak w końcu nas wszystkich pozabija. Wszystko jest spoko, ale jakoś nie mogę się tak wkręcić jak bym chciał.

[SODOMOUSE]

T.Forró „Apartament w hotelu wojna. Reportaż z Donbasu”

czytałem, pierdolona ruska zaraza.....ale TyfuSSek zły na Russpublice Konfedorusji Brdałna.,

[Kilgore]

Ksenocyd był świetny dużo lepszy niż zapamiętałem. Pora na ciąg dalszy

[Żwirek i Muchomorek]

Ksenocyd był świetny dużo lepszy niż zapamiętałem. Pora na ciąg dalszy

Kurde, czytałem to sto milionów lat temu, ale w ogóle jak to sobie teraz próbuje przypomnieć, to ta trylogia sequeli (Mówca umarłych, Ksenocyd, Dzieci umysłu) była sto razy lepsza i ciekawsza niż oryginalna Gra Endera. Pomysł na kosmitów (tych drugich, nie pequeninos) był dość oryginalny i w ogóle miało to świetny klimat. Dżungla, obce planety, jakieś lekko mistycyzujące odloty, zderzenia kultur... wypisz wymaluj lektura pod "Mar da Deriva" VAURUVA. Muszę to sobie odświeżyć, może w lecie znajdzie się czas.

[ŚWIAT BEZ KOŃCA]

Rzeczywiście epickie, bo to ponad 700 stron popularnonaukowego eseju o Słońcu i jego obecności w kulturze, historii, nauce, religii itp. Panorama tematu jest bardzo szeroka, więc siłą rzeczy wszystko jest nakreślone trochę powierzchownie, ale generalnie ciekawe. Jakby to chcieć streścić w jednym zdaniu, to jest to książka o tym jak Słońce przestało być bogiem, przed którym wszyscy padali na twarz i zamieniło się w zwykłą gwiazdę, która mało kogo interesuje, ale i tak w końcu nas wszystkich pozabija. Wszystko jest spoko, ale jakoś nie mogę się tak wkręcić jak bym chciał.

Kurde, jakbyś skończył do niedzieli to może byś pożyczył, brzmi jak coś totalnie dla mnie

[Żwirek i Muchomorek]

To moze byc problematyczne bo czytam to w wersji elektronicznej na Kindlu - niemniej jednak służę ebookiem, bo go sobie ordynarnie podpierdolilem z neta. Ale mam cos komplementarnego na papierze, a ze książek w chalupie jest u mnie o wiele w fhuj za duzo, to mogę podrzucic - akurat zrobi sie troche miejsca na cos innego, co teraz wala sie gdzies pod stolem:



W ogóle rekomenduję każdemu, ciekawa lektura.

[ŚWIAT BEZ KOŃCA]

To moze byc problematyczne bo czytam to w wersji elektronicznej na Kindlu - niemniej jednak służę ebookiem, bo go sobie ordynarnie podpierdolilem z neta. Ale mam cos komplementarnego na papierze, a ze książek w chalupie jest u mnie o wiele w fhuj za duzo, to mogę podrzucic - akurat zrobi sie troche miejsca na cos innego, co teraz wala sie gdzies pod stolem:

W ogóle rekomenduję każdemu, ciekawa lektura.

A weź jak możesz, najwyżej odeślę sraczkomatem, jak Tobie się podoba to jest jakaś szanse że i mi podejdzie

[WaszJudasz]

Ksenocyd był świetny dużo lepszy niż zapamiętałem. Pora na ciąg dalszy

Kurde, czytałem to sto milionów lat temu, ale w ogóle jak to sobie teraz próbuje przypomnieć, to ta trylogia sequeli (Mówca umarłych, Ksenocyd, Dzieci umysłu) była sto razy lepsza i ciekawsza niż oryginalna Gra Endera. Pomysł na kosmitów (tych drugich, nie pequeninos) był dość oryginalny i w ogóle miało to świetny klimat. Dżungla, obce planety, jakieś lekko mistycyzujące odloty, zderzenia kultur... wypisz wymaluj lektura pod "Mar da Deriva" VAURUVA. Muszę to sobie odświeżyć, może w lecie znajdzie się czas.

Dla mnie Orson Scott Card i jego klasyki to w ogóle osobisty przekult i w dupie mam utyskiwania na wszelkie niedostatki i przesady jego prozy, które przeważnie sam też zresztą dostrzegam, tyle że mi nie wadzą.




Klasyczna tetralogia Endera jest zajebista - i tak, od Mówcy w górę to jest już coś innego, i moim zdaniem też lepszego. Pięciologia Cienia też jest spoko, choć co niektóre rozwiązania fabularne i rozważania moralne mogą męczyc, niemniej bardzo ciekawie powrócić do wydarzeń z Gry Endera widzianych teraz z perspektywy Groszka. Pierwsze spotkania w świcie Endera są zdecydowanie warte uwagi, Ender na wygnaniu mniej zdecydowanie.

Prequele to już wiadomo, pańszczyna, acz pamiętam, że mi Pierwsza wojna z Formidami (W przededniu/Pożoga/Przesilenie) weszła przyjemnie, choć raczej do tego nie wrócę. Wrócę natomiast na 100% do Alvina i mam nadzieję, że tym razem nie zabije mnie wylewająca się z tego baśniowa dobroć oraz do Pamięci Ziemi (cały cykl przeczytany w krzemie i zakupiony w papierze). Z łanszotów bardzo podobał mi się Mistrz Pieśni i tamto o Kolumbie, zapomniałem tytułu. Ubolewam głęboko, że z cyklu Lovelock wyszedł tylko pierwszy tom.

Opowiadania, te pięć tomów z Amberu - prawie sam miód. Najbardziej zaskakujące bywa tam to, że momentami ten w dobroć i cnotę opływający mormon okazuje się godnym dziedzictwa najbardziej drapieżnych autorów łapiącej za trzewia grozy.

A i tak wiadomo, że najlepsze ze wszystkiego są Glizdawce.