IMMOLATION

[Mol]

po pierwszym singlu nawet nie chce mi sie sprawdzac calosci. Dajcie mi pierwsze 6 plyt i nara.

[Harlequin]

Przesłuchałem wczoraj płytę. Nawet fajna. Ale myśle, że na tym jednym odsłuchu się skończy.

Odnotuje tylko, że Shalaty brzmi na tej płycie najlepiej z dtychczas nagranych z Immo i więcej tu repetyttywnej plemiennosci, która gdzieś tam przebijała się na poprzednich płytach. Mi to pasuje akurat.

[Elhaz_77]

Zajebista płyta. Immolation ciągle w formie. Fantastyczne brzmienie.

[Rattlehead]

Fajny numer, a brzmi tak jak wygląda video. Oni nagrywali to na klatce schodowej?

[Lvcyferiusz]

Po kilkunastu przesłuchaniach - mocarne brzmienie, płyta dużo lepsza niż Acts Of God. Absolutnie dobrze wydane pieniądze na płytę

[Alter Ego]

Po kilkunastu przesłuchaniach - mocarne brzmienie, płyta dużo lepsza niż Acts Of God. Absolutnie dobrze wydane pieniądze na płytę

Przyłączam się. Dawno Immolation nie wyprodukowało takiego potwora. Nawet perkusja jest w tym miejscu, w którym powinna być.

[Lvcyferiusz]

Po kilkunastu przesłuchaniach - mocarne brzmienie, płyta dużo lepsza niż Acts Of God. Absolutnie dobrze wydane pieniądze na płytę

Przyłączam się. Dawno Immolation nie wyprodukowało takiego potwora. Nawet perkusja jest w tym miejscu, w którym powinna być.

Dokładnie. Perkusja otrzymała godne brzmienie i perkusista też jakby lepiej grał.

[Anzhelmoo]

Odpaliłem album, brzmi rewelacyjnie. Ich passa w ostatnich latach jest niesamowita, zastanawiam się, czy to nie jest najbardziej jakościowy zespół death metalowy jeśli chodzi o procent jakościowych albumów względem całości. Riff otwierający z God's Last Breath kojarzy mi się z Belphegorem, nawet głowa dopowiada mi resztę melodii, nie pamiętam tylko z którym, ale to nieistotne.

Tylko 41 minut nagrali po 4 latach oczekiwania? Robią sobie żarty ze słuchaczy?

[Alter Ego]

Tylko 41 minut nagrali po 4 latach oczekiwania? Robią sobie żarty ze słuchaczy?

Ktoś pamięta jak 4,5 roku przerwy między "Dawn of Possession" a "Here in After" uznawano za niemal rozpad zespołu lub kryzys twórczy? W końcu wyszedł ten drugi album, który trwa 37 minut.

[Harlequin]

Pierwszy album Immolation, ktorego chce mi sie słuchac od czasów "Harnessing Ruin". Niby nic nowego, a jednak podane ciekawiej i z wiekszym nerwem.

[Asia Tuchaj-Bejowicz]

Tylko 41 minut nagrali po 4 latach oczekiwania? Robią sobie żarty ze słuchaczy?

Ktoś pamięta jak 4,5 roku przerwy między "Dawn of Possession" a "Here in After" uznawano za niemal rozpad zespołu lub kryzys twórczy? W końcu wyszedł ten drugi album, który trwa 37 minut.

tak było

[Żułek]

dużo lepiej wchodzi od poprzednika, do tamtego nie chce się wracać, myśle ze tu będzie odwrotnie
jak kiedyś będzie promocja kto wie co się stanie

ciekawostka

Guest/session musicians Dan Lilker Vocals (tracks 7, 10)

[tommek]

dużo lepiej wchodzi od poprzednika, do tamtego nie chce się wracać, myśle ze tu będzie odwrotnie
jak kiedyś będzie promocja kto wie co się stanie

ciekawostka

Guest/session musicians Dan Lilker Vocals (tracks 7, 10)

Na Amazonie jest za 65, tragedii nie ma.

[Dragazes]

dużo lepiej wchodzi od poprzednika, do tamtego nie chce się wracać, myśle ze tu będzie odwrotnie
jak kiedyś będzie promocja kto wie co się stanie

ciekawostka

Guest/session musicians Dan Lilker Vocals (tracks 7, 10)

Ja mam podobnie. Przedostatni album jakoś nie chce zaskoczyć. Nigdy wcześniej mi się to nie zdarzało z Immo.

[Harlequin]

dużo lepiej wchodzi od poprzednika, do tamtego nie chce się wracać, myśle ze tu będzie odwrotnie
jak kiedyś będzie promocja kto wie co się stanie

ciekawostka

Guest/session musicians Dan Lilker Vocals (tracks 7, 10)

Na Amazonie jest za 65, tragedii nie ma.

Skusiłem się. Niezaleznie od tego czy bedzie to sezonowa milosc czy dluższa wspólpraca czuje tu frajde

[Kilgore]

W świątyni są preordery na 3 LP harnessing, Shadows i Unholy

[ImP]

Pierwszy album Immolation, ktorego chce mi sie słuchac od czasów "Harnessing Ruin". Niby nic nowego, a jednak podane ciekawiej i z wiekszym nerwem.

Zdecydowanie najlepsze co od wtedy nagrali. Każda po drodze była w sumie fajna, ale jednak nic ponadto.

Czuję się pozytywnie zaskoczony.

Edit: nie od Harnessing a od Shadows

[Nasum]

Przesłuchałem na razie tylko jeden raz, zbyt mało by wyrobić sobie opinię. Na razie jednak w muzycznej diecie królują brutal death metale i jakoś tak wyszło, że Immolation musi kilka dni poczekać by dojrzeć. Choć przed ostatni numer na płycie naprawdę mnie zaskoczył. To coś w sumie nowego w ich dorobku.

[Alter Ego]

Każda premiera albumów Immolation powoduje u mnie szybsze bicie serca, bo z jednej strony jest to jeden z najważniejszych dla mnie zespołów, zaś z drugiej, bo wiem, że zawsze znajdę tam coś dla siebie. Pamiętam jak dziś gdy czekałem na ich debiut, a potem swoją eksplozję entuzjazmu i zęby na ścianach po przejściu przez moje ciało kanonady dźwięków ze wspaniałym brzmieniem. Owszem z czasem w zespole coraz częściej odzywała się negatywna strona rutyny, a nierzadko fani słusznie narzekali na zbyt lekkomyślne podejście do realizacji dźwięku i brak właściwego podejścia do szeroko dyskutowanej kwestii człowieka obsługującego bębny.
Nadszedł rok 2026, który oprócz 30 rocznicy wspaniałego „Here in After” przynosi nam premierę 12 albumu ekipy ze stanu Nowy Jork. Emisje pierwszych singli zwiastowały podtrzymanie dobrej passy, ale na ostateczne opinie wstrzymałem się do czasu zaliczenia kilku kółek serwowanych z fizycznego nośnika. Najważniejszy z wniosków powinien zmobilizować środowisko fanów Immolation do odnowy przyrzeczeń wobec swoich idoli: ktoś (lub coś) ogarnął Shalatiego! Od lat rypał te swoje kwadratowe rytmy na kartonach i funkcjonował tylko dlatego, że reszta zespołu wykonywała wspaniałą robotę. Teraz jest inaczej. Perkusista dalej nie jest najlepszy w swoim fachu, ale dzięki brzmieniu i dobrej współpracy z producentem wtopił się w resztę ekipy, stając się czwartym muszkieterem w deathmetalowej bitwie o najwyższe laury. Powyższy efekt uzyskano dzięki krystalicznemu brzmieniu, charakterystycznym pogłosom instrumentów o przede wszystkim jakiejś myśli przewodniej, która moim zdaniem musiała towarzyszyć muzykom już przed wejściem do studia. Wg mnie mógł polecieć tekst: „nie mamy zdecydowanych przebojów, ale to dobry i równy materiał, więc tchnijmy w niego duszę w postaci znakomitego brzmienia. Niech nasz nowy album otrzyma dar młodości, dzięki któremu sami poczujemy się lepiej”. I tak też się stało! Skutek jest taki, że otrzymujemy najbardziej melodyjny i najmniej brutalny album Immolation, ale ów fakt nie może być rozpatrywany w negatywnym świetle. To w dalszym ciągu jest Immolation z naszych wyobrażeń i snów czyli deatmetalowa maszyna, która kosi konkurencję i nie pozwala na wyjęcie płyty z odtwarzacza, bezlitośnie żądając kolejnych odsłuchów. Kiedyś usłyszałem, że mistrzowski band można poznać po tym, iż nie zamieszcza 3-4 przebojów i 4-5 średniaków na swoim albumie, ale daje zwarty monolit kawałów, z których każdy jest wizytówką jego rzemiosła o wysokim standardzie jakości. Z tym właśnie mamy do czynienia w przypadku tej płyty.
„Descent” to z pewnością najlepszy album z trylogii powrotu do tradycyjnego logo na okładkach Immolation, a jeśli posłuchamy dłużej i sięgniemy dalej to może powiemy, że byliśmy tacy młodzi gdy Immo nagrali lepszy kawałek rasowego death metalu.

[Deathhammer66]

To ja trochę ostudzę zapał, wklejając czyjąś recenzję i zarazem diagnozę post-2010 Immolation:

https://hatemeditations.com/2026/04/15/ ... g-feature/

"Some Morbid Angel fans argue that they lost something following the departure of Richard Brunelle. Trey Azagthoth, for all his talents, benefited from a grounded counterweight, marrying flamboyance with efficiency perfectly. Opinion may be divided on the direction of MA following ‘Blessed are the Sick’, especially from ‘Domination’ onwards, but there’s no denying that Trey’s is fallible genius. A similar case could be made for Rob Vigna, a guitarist I’ve long championed as every bit as distinctive and unique, matching Trey for both his labyrinthine lead work and unmistakably idiosyncratic riffing.


But just like Trey, Vigna’s genius is not unconditional, it requires checks and balances to keep it focused on a target. Looking at Immolation’s near flawless run from ‘Dawn of Possession’ through to ‘Unholy Cult’, I’d argue this came chiefly from offsetting Vigna’s energy with drummers Craig Smilowksi and Alex Hernandez. The former bringing a jazzy fluidity that reached its fruition on ‘Here in After’, the latter the mechanistic, tugging rhythms that gave the three albums he contributed to that sense of unravelling vertigo.

And then we have Steve Shalaty who took up the baton from ‘Harnessing Ruin’ onward. It would be deeply unfair to lay everything since then at his feet. ‘Harnessing Ruin’ itself continues to divide opinion, namely for the fact that Immolation trimmed the song lengths, going for a more direct and basic approach in the hope of – one can only assume – pulling in fans from the “core” subgenres that were in the ascendancy in the mid-2000s. But it was still recognisably Immolation. ‘Shadows in the Light’ arguably rebutted any criticism by achieving a similar stripped back, efficient approach but with sharper riffing arrangements and tighter complexity.

And then we have the material from ‘Majesty and Decay’ onwards. What went wrong? A Nuclear Blast kiss of death is one answer. But Immolation, the nicest, hardest working and most consistent band in death metal deserved a break by 2010. They all but carried the genre through its absolute nadir at the turn of the century with some of its strongest material. But they were condemned to relative obscurity compared to their reliably unreliable peers in Cannibal Corpse, Obituary, or Morbid Angel. Resenting Immolation for receiving a belated recognition and the larger budgets that come with a Nuclear Blast signing would be churlish.

But ‘Majesty and Decay’ was the first album Vigna wrote all but entirely from his desk, including the drum arrangements, leaving Shalaty to merely flesh them out remotely for the final cut. The fact that the material was all but complete before the line up even got together to play it gave Vigna complete creative freedom, which is not always a good thing. Shalaty, with all due respect to his talents, just doesn’t have any identity to set him apart from the ever expanding pool of technical death metal drummers, all of whom could easily replace him as Vigna’s percussive stenographer.

And where’s Ross Dolan in all this? you ask. Having given his all to Immolation for the best part of forty years he was only able to quit the day job as a truck driver around the release of ‘Atonement’ in 2017, and is no doubt happy to dispense with the hassle of extra travel and studio time required to actually write material in the same room together. Let Vigna beaver away in his office, a few pre-tour rehearsals are all that’s required now, leaving Dolan to pen lyrics from the comfort of home. He’s earned this small respite.

This is the riddle of Nuclear Blast era Immolation. A fantastic musical mind left to ossify in the absence of any dynamic co-collaborators who would be keen to insert their own opinions. So Vigna’s style, as distinctive as ever, is left to circle around the same handful of touchstones, growing stale on the diminishing returns of each rerun. The resultant Immolation brand never declined in the way many of their peers did. Just a quiet retreat into the night. The albums since 2010 aren’t entirely worthless, they have their own identity despite some deviations in quality (I still can’t remember a single thing about ‘Kingdom of Conspiracy’).

2022’s ‘Acts of God’ felt like an attempt to build on the success of ‘Atonement’ (the most popular of the NB era), expanding the vision whilst bringing a more organic sound – a nod to the OSDM trend that dominated the 2010s – that nevertheless felt more grandiose and orchestral. The main critique levelled by Immo’s faithful champions was its significant length. Whatever truth there was to this, the main issue was the same that plagued ‘Harnessing Ruin’. Vigna’s distinctive style is delivered in microcosm. His signature techniques, tonality, and rhythmic lurches are all present and correct, but they don’t lead anywhere. Gone are the intricate narrative threads of ‘Close to a World’ below, all is clipped back for the sake of delivering these basic, episodic suggestions cut together with crowd pleasing signature melodies.

‘Descent’ hardens this trend. They seem to have taken the comments on the length of ‘Acts of God’ to heart by trimming things down to an industry standard forty minutes. But this is just rearranging the furniture on the Titanic at this point. Vigna’s riffing still lacks any motion. Which is hardly surprising given not only the near total control he wields over the project, but also being rewarded for this by the additional fans they’ve pulled in on the Nuclear Blast roadshow. Individual passages are serviceable if generic Immolation offcuts, but they are arranged in such a way as to make them legible to a casual listener to the detriment of any substance. There is no journey of discovery, Immolation are reduced to another interesting item on your newsfeed, a momentary enjoyment, dispensed with at the end of this release cycle.

Compare this with earlier material which beckoned the listener in with its surprisingly catchy riffing and unique atmosphere, only to slowly unfurl its odd tonality and rhythmic approach, gradually revealing a rabbit warren of complexity, demanding attention and analysis. Take the lead single on ‘Descent’, ‘Bend Towards the Light’ (that incidentally came replete with an AI drenched music video). Excluding lead guitar material and vocals, I counted seven distinct parts. With the first half of the track alternating between two ideas with the brief addition of a third. The finale of the track continues to add new sections, but there is no return to the opening material, just a showcase of supplementary content that is all but unrelated to what had preceded it.

I did a similar exercise with ‘Nailed to Gold’ from ‘Here in After’, a track of a similar length, and came up with at least ten distinct parts, with the first minute of the track moving through four transitions before taking the listener on an expansive journey of about six distinct yet complementary sections before pulling us back to the main theme towards the close the track, thus recontextualising the material in some way following these extended breakout motions. It feels like a journey, a dynamic, living, breathing entity that pulls the listener in. ‘Bend Towards the Light’ feels like a static showcase, it asks us to remain fixed in place whilst we receive the duly homogenised content.

This is the riddle of modern Immolation. Vigna can do this on autopilot by this point. The new fans they’ve roped in – and indeed their Nuclear Blast paymasters – don’t require them to paint with any degree of detail anymore. Fans will likely applaud this album after a few cursory spins, and move on to the next flavour of the month. It’s designed to catch your eye, give you a dose of what Immolation do well in easily digestible form, and maybe pull in some newer fans who will – rightly – be dazzled by the idiosyncrasies of their style. But for anyone that was enamoured by the pre-Shalaty material, Immolation in their current guise will continue to disappoint as a matter of inevitability. The engine room of this band was never solely Vigna’s magic touch, it was how this touch was applied across a spread of different templates, aided and abetted by an assertive rhythm section that forced Vigna to contort and stretch his approach, allowing us to scrutinise it from multiple angles and frameworks. All this is now reduced to a single, easily reproducible form, and metal is poorer for it. Fans desirous of bands carrying this legacy forward are better off looking to the likes of Dissidence, Moral Putrefaction, or Plague Bearer."

***

Na mnie "Descent" wywarł pozytywne wrażenie, ale jednocześnie trudno mi się nie zgodzić z wywodem i logiką autora powyższego tekstu. Bardzo celna diagnoza.
Wczoraj słuchałem "Here in After" - nie na fali tekstu, tylko po prostu miałem ochotę - i kurde, jaki to jest bogaty, wielowymiarowy album. Myślę, że najbardziej techniczny, zawiły (w pozytywnym tego słowa znaczeniu) i wyrafinowany w dorobku Immolation: i rzeczywiście zdaje się to być, w dużej mierze, zasługą stylu grania na bębnach Smilowskiego, który rzucał wyzwanie Robowi. Po raz pierwszy wszedł mi w całości ten album i doceniłem jego kunszt. To jest kurde poziom Gorguts. Jednocześnie ma on chyba najwięcej wspólnego z tą zepsutą atmosferą upadku niebios, jaką odnajdujemy na płytach Incantation - zwłaszcza np. na takim "The Infernal Storm" - ale jest bardziej techniczny i z jeszcze większą liczbą ciekawych pomysłów. No po prostu wirtuozeria. Zdecydowanie unikat nawet na tle całej dyskografii (nie wiem, czy to ich najlepszy album, dla mnie funkcjonuje on trochę na innej osi, bo cechuje go właśnie to techniczne podejście, a z kolei albumy 3-5: również wybitne, działają jakby w innym paradygmacie: piekła, jakie rozpętuje na bębnach Hernandez i oczywiście akustycznego brzmienia tychże. Wychodzi na to, że czynnikiem mającym nieoceniony wpływ na charakter materiałów Immolation, jest podejście do perkusji.)

Te nowsze materiały Immolation są inne. Nie wiem, czy gorsze, bo tak jak mówię: na nowej płycie czy na "Atonement", które też bardzo lubię, są świetne i zapamiętywalne utwory.
Ale nie da się w nich zatracić tak jak "Here in After", które jest jak dzieło sztuki mogące być obserwowane z różnych kątów, pod różnym naświetleniem i zawsze znajdziesz coś innego. Te nowe materiały są pod tym względem zdecydowanie bardziej jednowymiarowe. Nasterydowana produkcja nie pomaga...
Cóż, i tak jest to wielki zespół, a od paru dni katuję różne ich materiały, które są dla mnie jak magnes.