Sama plyta Ulver jest doskonalym przeniesieniem tego na jezyk muzyki. Moze Ci sie nie podobac, ale kwestionowanie wielkosci tego albumu to wyraz albo zlej woli, albo ignorancji. Zdaje sobie sprawe, ze mnie podpuszczasz i luzik, ale mysle ze warto podac tutaj te argumenty, bo jestes osoba opiniotworcza i ludzi nie znajacych Themes zwyczajnie wprowadzasz w blad.
Blood Inside nadal lubie bardziej niz PC, ale PC uwazam za plyte zdecydowanie lepsza. Dojscie do tego zajelo mi kilka lat, wlasnie dlatego, ze przyjemniej mi sie slucha BI.
Tak sobie mysle jeszcze, ze upadek jaki zaliczyl ten zespol jest przerazajacy. Z odwaznych, swiadomych i zorientowanych w roznych dziedzinach artystow o swietnym wyczuciu i niespotykanej charyzmie zrobila sie z nich banda smetnych pizd plumkajacych o smutnym swiecie dla chudych pipkow w rajbanach. Cos jak Wagner - powod dla ktorego Nietzsche go znienawidzil, m.in. to przeciez zaprzepaszczenie idei woli mocy na rzecz mietkiego chrzescijanstwa :DDDDD Ale serio, Ulver byl kiedys zespolem odwaznym i poteznym, teraz gra asekuranckie, koniunkturalne gowno. Nawet jesli sa jakies lepsze momenty na tej War of the roses , to przy takich rzeczach jak Kveldssanger, Themes, Perdition City czy Nattens Madrigal to jest po prostu zenujace.
P.S. Wracajac jeszcze na chwile do Blakea - minelo dobrych pare lat odkad sie tym interesowalem przez pryzmat troche bardziej fachowego podejscia, ale z tego co pamietam sa w jego mysli watki ktore mozna traktowac jako zapowiedz paru pomyslow Nietzschego :). nie mowie o jakims historycznym ciagu przyczynowo-skutkowym, ale poslugujac sie Twoim ulubionym Jungiem, moim zdaniem Blake naswietlil podobne archetypy (czy jak to tam nazwac, nie znam sie na jungu :P). Wola mocy przede wszystkim (Energia u Blakea).
Pare cytatow z samego Marriage:
Attraction and Repulsion, Reason and Energy, Love and Hate, are necessary to Human existence.
From these contraries spring what the religious call Good & Evil. Good is the passive that obeys Reason. Evil is the active springing from Energy
byl maksymalnie zajebisty, zwlaszcza biorac pod uwage czas w jakim to powstalo. no i w Ulver - ten riff wchodzacy "'eternal delight''... moc i ciary! jak mozna tego nie slyszec? Otworz oczy i uszy Drone! No i patrz przy okazji jaki fajny przeciwnik Kartezjusza (punkt 1.)1. Man has no Body distinct from his Soul for that call'd Body is a portion of Soul discern'd by the five Senses, the chief inlets of Soul in this age
2. Energy is the only life and is from the Body and Reason is the bound or outward circumference of Energy.
3 Energy is Eternal Delight
edit: znalazlem cos takiego: http://www.multimedialibrary.com/Articl ... dblake.asp
No kurde, Twoje slowa! Az sobie wroce do niego, wspaniala postac. Czyli Twoje smecenia maja jakis pozyteczny efekt :) Thx.That part of surrealism which is not art is usually insincerity, and to Blake any portion of insincerity was a living death. As he hated church dogma, so he hated scepticism, doubt, experimentalism. He did not believe in sin, only in "intellectual error"; he loathed every dualistic conception of good and evil; the belief that any human being could be punished, here or elsewhere, for "following his energies." But he thought that unbelief—that is, the admission of uncertainty on the part of any person—was wicked.
zreszta ten tekst sprawia wrazenie cholernie interesujacego, przeczytam sobie calosc i Tobie tez polecam.
In 1827 there died, undoubtedly unknown to each other, two plebeian Europeans of supreme originality: Ludwig van Beethoven and William Blake. Had they known of each other, they could still not have known how much of the future they contained and how alike they were in the quality of their personal force, their defiance of the age, and the fierce demands each had made on the human imagination.
It is part of the story of Blake's isolation from the European culture of his time that he could have known of Beethoven, who enjoyed a reputation in the London of the early 1800's. The Ninth Symphony was in fact commissioned by the London Philharmonic, who made Beethoven's last days a little easier. The artistic society of the day was appreciative of Beethoven. It ignored the laborious little engraver, shut off by his work and reputed madness, who was known mainly to a few painters, and held by most of them to be a charming crank.
