13-02-2023, 13:44
Ilość wpisów w tym temacie mogłaby sugerować, że zainteresowanie koncertem legendy grind core'a jest niewielkie, a wręcz znikome, ale jak dla mnie, jeśli istnieje taka możliwość, to okazja by po raz kolejny zobaczyć na scenie Barney'a i spółkę nie pozostawia zbyt wielkiego wyboru. Tak więc zimowym, późnym popołudniem zapakowaliśmy się z kumplem do auta i wyruszyliśmy w kierunku Festung Breslau. Podróż minęła w zasadzie dość szybko i około 19 pojawiliśmy się pod klubem. To była nasza pierwsza wizyta w tym miejscu, więc zaraz po wejściu wyruszyliśmy na szybki rekonesans, przy okazji uświadamiając sobie, że jednak nazwa Napalm Death wyciąga ludzi z domów. Sala była pełna, ludzi sporo, więc to przeważyło by dać się ponieść moim literackim ciągotkom bo zapewne kilka osób będzie może chciało te wypociny przeczytać, a i ja poczuję ulgę jakbym opróżnił pełny pęcherz po wypiciu kilku piw.
Rekonesans rekonesansem - trzeba było znaleźć główne miejsca strategiczne, czyli stoisko z merchem, kibel, bar i palarnię. W tym samym czasie kończył już swój występ Escuela Grind więc bardziej traktowaliśmy ich muzykę jako tło. W końcu kiedy postanowiliśmy zobaczyć choć jeden kawałek i ustawiliśmy się na pozycji, wokalistka podziękowała polskiej publice za przyjęcie i pożegnała się wraz z zespołem. No cóż, pech to pech, nic więc na ich temat więcej nie napiszę. Może kiedyś jeszcze będzie okazja ich zobaczyć, o ile cywilizacji nie zdmuchnie jakiś meteoryt, salwa honorowa Iskanderów czy najzwyczajniej w świecie, zespół nie przyjedzie już do nas więcej. Trudno się mówi, żyje się dalej.
Zanim na scenie zainstalował się Syberian Husky, ups, przepraszam, jakiś chochlik się tutaj wkradł, chodziło mi oczywiście o Siberian Meat Grinder, udaliśmy się z kumplem do palarni. Świetne rozwiązanie, wydzielony ogródek na świeżym powietrzu gdzie miłośnicy dymka mogą oddać hołd swemu nałogowi, a niepalący jak ja, mogą się skierować do .....food trucka. Droga była długa więc człowiek głodny się zrobił, skusił na szybkie żarcie... Buda była czysta, sanepid by sie pewnie nie miał do czego przyczepić więc sraczka która mnie dziś zaskoczyła była spowodowana czym innym. Może tym dymem papierosowym, albo przedzierającym się przez niego zapachem palonego zioła? Któż to wie, w każdym razie smakowało. Organizatorzy zadbali by koncerty rozpoczynały sie punktualnie więc wkrótce palarnia się wyludniła a z hali słychać było dudnienie instrumentów. W Makłowiczem nie jestem, więc nie będę dłużej się rozwodzić na temat walorów smakowych posiłku, czym prędzej więc skończyłem i ruszyliśmy zobaczyć SMG.
Nigdy wcześniej ich nie słyszałem, ledwo kilka numerów z Youtube'a, ale wiedziałem że będzie z nimi trudna przeprawa. Ich muzyka to mieszanka death metalu, trashu, rapowanych wokali, czyli taki muzyczny bigos, który jedni wstrząchną ze smakiem, a inni będą wybierać co smakowitsze kawałki ( kurwa, co ja znowu tym Makłowiczem pojechałem? Głodny jestem czy co? ) Tak to jednak niestety wygląda. Na żywo skuchy nie dali, obiektywnie patrząc, grają dobrze, ale nie do końca zażarło. Mieli fajne momenty, ale to za mało by się polubić na dłużej. Jak dla mnie średnio, choć widziałem, że ludziom się podobało. Jasnym punktem ich występu był motyw, kiedy na scenę wgramolił się niedźwiedź w koronie i zaczął tańczyć do jednego z numerów. Miły akcent, ale to wszystko.
Organizatorzy trzymając się sztywno rozpiski oddali deski pod władanie panom z Dropdead. Jeśli ktoś lubi mieszankę crustu, grinda,, punka, h/c czy czego tam jeszcze, to Dropdead pewnie przypadł mu do gustu. Nam niestety nie. Wokalista, pragnąc wzmocnić przekaz tekstów zajął się konferansjerką ale muzycznie to nie moja bajka. Nie zachwycili mnie, więc dłużej nie zamierzam o nich pisać. Wybaczcie.
No i w końcu nadeszła ta chwila, kiedy trzeba było zając z góry upatrzone, strategiczne miejsca bliżej sceny bo w końcu mieli pojawić się panowie z Napalm Death. Techniczni szybko uwijali się z rozstawieniem sprzętu, gitarzysta ND jeszcze szybciej ustawił swój instrument, Danny zrobił kilka przejść na bębnach i światło przygasło... Pojawił się Barney, ale nigdzie nie widzę Shane'a. Kątem oka zobaczyłem jednak laureata nagrody za najbrzydszą fryzurę na metalowej scenie jak ubrany w hawajską koszulę stał obok głośnika z boku sceny. Patrzę, oho, Shane chyba przeholował z napojami wyskokowymi, bo techniczny mówił coś do niego a ten jakoś takim niepewnym krokiem stanął przed nim, po czym opierając się o technicznego, walczył dzielnie zakładając buta. Jego kroki na scenie zdradzały że faktycznie nie jest w najlepszej formie, ale po chwili zaczął grać.... No dobra, myślałem, że to próba dźwięku, bo nikt prócz niego nie grał, Barney spojrzał na niego wymownie, Danny pałeczkami dał sygnał i rozpoczęli koncert. Wszystko było dobrze, no powiedzmy, bo Shane w pewnym momencie odwrócił się i schował za głośnik. Czy puścił tam pawia, upadł czy po prostu poszedł sobie, nie wiem, ale jego występ po niecałym jednym utworze dobiegł końca. Techniczny stał za głośnikiem i trzymając się za głowę w zrezygnowanej pozie patrzył na koncert.... Nie wiem co o tym myśleć. Po trzech kawałkach Barney przeprosił za Emburego mówiąc, że nie czuje się dziś najlepiej.... Czy to problemy zdrowotne? Jeśli tak, to życzę mu powrotu do zdrowia. A jeśli przesadził i wypił o jedną setę za dużo... No, trochę nieelegancko, każdemu może się zdarzyć, ale po tylu latach na scenie...? Tym bardziej, że z powodu problemów z alkoholem z zespołem pożegnał się kiedyś, lata temu, Jesse Pintado.
No nic, w każdym razie nasi dzielni woje postanowili nie składać broni i zagrać set do szczęsliwego końca. Tych nowszych kawałków po tytułach nie pomnę jeszcze, ale te starocie które zagrali to.....no palce lizać, poważnie mówię. Wiadomo, że w secie musiał znaleźć się mój ulubiony "Suffer the children", nie mogło obyć się bez "Unchallenged hate", "Deceiver", "The kill", "siege of power" czy niesamowity "You suffer". Niespodzianki też były, bo oto zagrali jeszcze jedną niesamowitą kolubrynę ze swojego repertuaru, jakim jest "Dead" - będący dłuższy od "You suffer" o jakieś pół sekundy. Albo i o całą. Zaskoczyli mnie gdy grając "Scum" na scenę wszedł techniczny z basem witany przez Barney'a że oto powrócił basista, ale odegrał tylko ten kawałek i zniknął. Zaskoczeniem był "Breed to breathe", który zabrzmiał potężnie, uwielbiam ten kawałek, ale tu brak Shane'a był mocno odczuwalny. Danny pomylił przejścia i Barney musiał improwizować z tekstem, skracając pierwszy śpiewany refren o połowę i rezygnując z końcówki pierwszej zwrotki, ale jakoś wybrnęli z tego. Jeszcze większym zaskoczeniem był "The infiltraitor" z niedocenianego i rzadko odgrywanego albumu "Words from the exit wound" i tutaj zniszczyli totalnie. Wiadomo, że były covery i nie mogło zabraknąć "Nazi punk fuck off"..... Mimo lekkiej frustracji jaka unosiła sie na scenie, koncert był udany. Wokal jak zwykle przebiegł na scenie dwa okrążenia stadionu, gitarzyście dredy wplatały się w struny, Danny masakrował swój zestaw... Legenda, co tu dużo pierdolić. Mimo mankamentów, występ mógł się podobać. Mnie podobał, bo Napalm Death to zespół, któremu jestem w stanie wybaczyć bardzo wiele. Albo nawet i wszystko.
Potem jeszcze chwila na zakupy - wiadomo, jakaś pamiątka musi być. Ceny przystępne, a towar, mimo że to dopiero początek trasy, jest już - przynajmniej niektóre wzory - wyprzedany! Zresztą i we Wrocławiu rozchodził się jak ciepłe bułeczki ( chyba muszę iść do kuchni, bo znów jakieś kulinaria sie tu pojawiają...). Potem już była droga powrotna, w samochodzie sączone było piwo, a trasę umilał nam Protector i Assassin, bo czasem warto posłuchać sobie staroci... Do domu dojechałem szczęśliwie, o czym mogę zaświadczyć pisząc tą przydługawą relację. Jak dotrwaliście do tego miejsca i nie zasnęliście, to oznajmiam że dłużej już was męczyć nie będę. Do następnego razu!