DEATHSPELL OMEGA

[DST]

W bardo timo i hasjarl o erze "FAS..."
, procesie kompozycji, inżynierii dźwięku, inspiracjach itd
Zajebista rozkmina jak kogoś interesuje cały proces tworzenia, od konceptu po skończone dzieło. Zajebiście się to czyta z perspektywy lat kiedy pamięta się jak ta płyta wychodziła, i co różni znawcy i nieznawcy pierdolili za farmazony XD
Goście z dso wyprzedzili cały metal o co najmniej ćwierćwiecze, długo jeszcze jeśli w ogóle, nie będzie w muzyce metalowej niczego o podobnym kalibrze i wpływie na scenę (muzycznie, lirycznie, brzmieniowo itd).
https://www.bardomethodology.com/articl ... interview/

Racja, choć bardziej szanuję ten album niż go lubię. Wolę znacznie bardziej EPki i mniejsze wydawnictwa pomiędzy niż trylogię.

[Żwirek i Muchomorek]

Zajebiście się to czyta z perspektywy lat kiedy pamięta się jak ta płyta wychodziła, i co różni znawcy i nieznawcy pierdolili za farmazony XD

Tak!

Tymczasem:

“Fas…” seems designed to bewilder the listener and suppress any sense of orientation. The riff-and-repeat approach is almost entirely abandoned: passages rarely recur, and there is little to hold onto rhythmically or melodically. Diminished and minor-second intervals fall deliberately on the strong beats – the ones the body counts along to – precisely where the ear least wants them. The guitars often appear to carry five or six independent lines at once, colliding before they snap into alignment.

CHRISTIAN: A simple rock or metal song is typically built around some variation of an A–B–A–B–C–B structure. Classical music, by contrast, tends to bring themes back only after transforming them – harmonically, rhythmically, texturally. We approached “Fas…” the way we intuitively imagined the classical 20th-century avant-garde composed their works.

(…)
CHRISTIAN: I could name a number of composers who influenced that album – Ligeti and Schnittke among them – but really, everything comes down to Penderecki and Wyschnegradsky. There is no “Fas…” without those two fine gentlemen; they opened all kinds of doors for me.

Krzysztof Penderecki gave Christian a way of treating dissonance as texture and atmosphere, rather than mere harmonic tension. Ivan Wyschnegradsky, in turn, opened his ears to microtonality – the expressive potential of notes falling between the fixed pitches of conventional Western tuning.

CHRISTIAN: It took no effort on my part to focus so monastically on their work – it is simply so fascinating, so dense, and so appropriate to the state of mind I was in at the time that everything else felt comparatively uninteresting. I’ve always tended to fixate on certain records; whether it’s “Hvis lyset tar oss” (BURZUM), “Köhntarkösz” (MAGMA), or “Leichenlinie” (GENOCIDE ORGAN), each listening experience remains as rewarding as the first.

(…)

It occurred to me that the three records Christian mentioned – “Hvis lyset tar oss”, “Köhntarkösz”, and “Leichenlinie” – each seem to occupy one corner of “Fas…”: BURZUM at the blackened core, MAGMA in the progressive structural ambition, GENOCIDE ORGAN in the noise manipulation.

Gwoli sprawiedliwości, pamiętam, że bodaj trocki wyłapywał jakieś nawiązania do zeuhl i innego RIO, tylko pisał raczej o UNIVERS ZERO niż o MAGMIE. Ale i tak najlepsza recenzja "Fas" jaka padła w tym temacie to ta, że album brzmi jakby ktoś przesypywał gwoździe z jednego blaszanego wiadra do drugiego