Death Is Not The End IV - 10.11.2026 r., Wawa, VooDoo

[immortal69]

Dobra relacja.
Wszystkie hordy "dowiozły" ale dla mnie największe zaskoczenie in + to Noroth na żywo. Świetny dm występ pod każdym względem.
Doombringer to był pewniak wiadomo. Diabeł lubi ciasne i duszne obory więc czuł się jak u siebie...

[Morbid Marcin]

https://arrundergroundmetal.blogspot.co ... end-4.html

Hehe, tak jak ja byłem nieco rozczarowany norweskimi dziećmi, tak ty amerykańskimi weteranami, czego z kolei ja nie umiem wyjasnic, bowiem dla mnie po raz kolejny się okazało, że amerykański death metal koncertowo jest jeden stopień nad kapelami z innych zakatków świata. Nie wiem, co jest w tych kapelach ze Stanów, ale obserwuje zjawisko od lat i niemal ciągle jest tak samo. Noroth jak dla mnie dał najlepszy występ wieczoru, a zarazem był największa niespodzianką, bo płyty się prężą na półce, ale nigdy nie zaliczałem ich do płyt roku, a na scenie dzicz.

Pytanko do znawców: basista z Doombringer to gdzie jeszcze gra, bo niedawno go widziałem chyba na scenie, ale nie pamiętam, w jakiej kapeli.

Wysłane z mojego SM-S928B przy użyciu Tapatalka

[Alter Ego]

Był to bardzo udany wieczór, mimo podłej pogody. Ludzi sporo, ale mogło być więcej. Trochę znajomych twarzy, w tym byłych forumowiczów.
Purulentum widziałem tyle co kot napłakał, więc się nie wypowiem, ale sądząc po lekturze ich debiutanckiego materiału i opiniach świadków całego występu, należy tego bardzo żałować.
Ver – znakomity występ! Oparty na nowym albumie, który zmiata z planszy lekkością tradycyjnego death metalu. Tę lekkość grania, mimo wyraźnej flegmatyczności (o parakosie!), zaprezentowali nam wąsaci Bratankowie z całym dobrodziejstwem swojego inwentarza. Zróżnicowane kawałki, sympatyczny wokalista i... niedosyt, bo zagrali zbyt krótko.
Gdy trwały dyskusje o tym, że Ver może zgarnąć trofeum za występ wieczoru, do akcji wkroczył Noroth i pozamiatał, jak woźna gówniarzy na korytarzu w podstawówce. To był potwór i ostre rżnięcie amerykańskim death metalem po złaknionych takich dźwięków europejskich obliczach. Przekrojowy zestaw kawałków zobrazował pełny potencjał tego niedocenianego zespołu. Znakomite brzmienie i charyzma lidera mogły doprowadzić do ekstazy, bo wyszło to lepiej niż na płytach. Pozorna toporność muzyki Noroth zyskała podczas tego występu na finezji, a precyzja ciosów dopełniła dzieła.
Nedgravd wpakował się na scenę zaraz po Amerykanach i chyba wpakował się w małe kłopoty brakiem drugiego gitarzysty. Nie da się udać, że młodym Norwegom nie udało się odtworzyć brzmienia i zapachu słomy z debiutanckiego albumu. Poza tym wszystko grało jak należy. Występ był żywiołowy, Norwegowie wyglądali jak ludzie (zrezygnowali z pasty do butów na twarzach), a obcowanie z takim death metalem sprawiało wrażenie czegoś wyjątkowego i niepowtarzalnego.
Potem przyszła kolej na polskim Doombringer i był to czas zdecydowanie stracony. Kopia kopii Behemoth, granie dla ubogich gustem, z pseudoJanosikiem za mikrofonem sprawiła, że systematycznie z sali zaczęli wychodzić ludzie i po którymś kawałku w pomieszczeniu obok zaroiło się od dyskutantów, którzy raczej widzieliby inne zespoły w miejsce tego tworu. Doombringer poza ekspresją nie reprezentował niczego wartego uwagi.
Nie inaczej było ze Strychnos, którzy przywieźli ze sobą sporo pasty do butów i jakieś biedne kompozycje, stanowiące tło do wizerunku zespołu. Po Ver, Noroth i Nedgravd, czyli tradycyjnych daniach mięsnych, miało się wrażenie serwowania wegańskiej papki, która nie pasuje do profilu biesiady, chociaż byli też zadowoleni konsumenci.
Drawn And Quartered jako wielki oczekiwany tego wieczoru przywitał wszystkich problemami z nagłośnieniem gitar, które na moje ucho trwały gdzieś do trzeciego utworu, po czym całość stała bardziej selektywna, a przeciętny znawca ich twórczości mógł rozpoznać charakterystyczne pasaże gitarowych smaczków. Amerykanie zagrali utwory z większości albumów i zapewne każdy usłyszał jednego ze swoich faworytów. Występ na zdecydowany plus, ale nie był to zwycięzca tego wieczoru.
Gratulacje dla organizatorów, bo było co do zasady bardzo profesjonalnie. Mniej oklasków dla trochę drętwej publiki. Ceny piwa bardzo warszawskie. Mam nadzieję, że we Wrocławiu będzie bardziej przystępnie.