Czym właściwie jest Dungeon Synth? Mogło się zdarzyć, że ktoś z obecnych tutaj o tym nie słyszał w sumie, chociaż wątpię, bo obecnie średnia wieku na forume zbliża się do 50-tki. Wyróżnić można następujące elementy:
- zdecydowana większość muzyki to klawisze
- monotonne, ekstremalnie długo przeciągane, proste melodie (Burzum - "Rundtgåing av den transcendentale egenhetens støtte" najbardziej ekstremalnym przykładem)
- brak wokali jako takich, co najwyżej chórki stanowiące kolejny instrument albo szepty (np. Burzum na "Daudi Baldrs" albo Wongraven)
- duszna, mroczna atmosfera lochów, albo czegoś równie mrocznego, jak murzyn w kopalni, albo pozostałości Puszczy Sandomierskiej podczas nowiu
WONGRAVEN (NOR) - "Fjelltronen" - 1995
Jedna z najważniejszych płyt gatunku, prawdopodobnie dlatego, że w przeciwieństwie do 98% przedstawicieli ma dobre brzmienie, które wcale nie kojarzy się z 15-letnim metalowcem, któremu rodzicie nie kupili gitary, a organki, a ten stwierdził że i tak będzie czcił szatana. W sumie nie jest to bardzo ortodoksyjna dla Dungeon Synth płyta, bo zawiera i troszkę wokali, i instrumenty (gitara), które zresztą miały naśladować instrumenty średniowieczne, ale średnio im to wychodzi. Zrobił to nikt inny jak Satyr z Satyricon, który niestety posłuchał tego i chyba stwierdził że z lekka przypału narobił, bo nie kontynuował projektu. Nazwał to "medieval metal", chociaż nie ma to nic wspólnego z metalem. Jako muzyka relaksacyjna - rewelacja. Momentami przypomina np. Summoning z "Angbands Schmieden" z płyty Dol Guldur.