TODAY IS A RELEASE DAY OF

MORBID FLESH

RITES OF THE MANGLED

the newest reviews

reviews in english
  • Desolate Pathway - "Valley Of the King" 2014 / CD
    SELF-FINANCED
    UK

    Desolate Pathway - Valley Of the King The United Kingdom has a rich history in doom metal with institutions as Cathedral, Esoteric, My Dying Bride and genre forefathers Black Sabbath. Desolate Pathway, the new band of Pagan Altar guitarist Simon Hempstead, only released the 'Purgatory' single prior debuting with this independently released and distributed album. "Valley Of the Kings", a concept album chronicling a fantasy tale written by one of the band's members, is mostly indebted to the likes of Cathedral ("The Forest Of Equilibrium") and early Solitude Aeternus. The rudimentary riffing and chord progressions are strengthened by emotive lead playing. John Perez is a definite influence in that regard. Mags', the only female member of the band, drumming is mostly similar to original My Dying Bride drummer Rick Miah. The stand out track is album closer 'Upon the Throne Of Lights'. 'Shadow Of the Tormentor' is interesting because of its prominent bass guitar licks, and 'Season Of the Witch opens with a vintage galopping Iron Maiden riff. "Valley Of the King" isn't out to change the genre, but one that is completely without pretense and/or gimmickry. Desolate Pathway strips the genre down to its bare essentials, and that is exactly what makes them so appealing. Even the production is kind of baroque in its functional minimalism.

    www.facebook.com/desolatepathway
    desolatepathway.bandcamp.com
    www.desolatepathway.comWouter ________7
  • Decimation - "Reign Of Ungodly Creation" 2014 / CD
    COMATOSE MUSIC
    TURKEY

    Decimation - Reign Of Ungodly Creation Decimation is probably Turkey's most visible export next to Cenotaph. They play with a bit more dissonance, and actually attempt to sound evil. It's not the type of release that Comatose Music usually specializes in, although it has all the makings of a Comatose release: no solos, nearly constant double bass, undecipherable vocals, questionable production values, etc. It isn't as blisteringly fast, as Dying Fetus inspired, nor as flat sounding as is usually the standard with the label. It is reminiscent of "The Mystical Gate Of Reincarnation" Kataklysm in its thickness and drumming, and Tom Wilkinson era Immolation probably is a big source of inspiration too. A more varied vocal approach, and a few solos wouldn't have hurt either. As per contemporary standard the album is unforgivingly…. Unforgiving – but at some point people want songs, and that's where Decimation falls flat. It's not the amount of blasts, monstrously deep grunts or impossible riff sequences that count, but the actual songs – and this is where Decimation falters. "Reign Of Ungodly Creation" is a lot of things: functional, technically impressive, great in both design and layout – but also entirely redundant, and a pale imitation of more popular and better brands. The overlong songtitles are neat (Demilich did it far earlier, though) and the artwork is actually fantastic given how frustratingly mediocre this record is. These men know their way around their instruments, and if it weren't all so terribly one-dimensional and utterly without spirit this little death metal album would actually be tolerable, or god forbid, enjoyable even. Alas, it is not to be.

    www.facebook.com/pages/Decimation/6288467247Wouter ________5listen and enjoy!
  • Countless Skies - "Countless Skies" 2014 / EP
    SELF-FINANCED
    UK

    Countless Skies - Countless Skies They say that imitation is the sincerest form of flattery. In the case of UK death metal band Countless Skies they clearly are inspired a great deal with Australian act Be'lakor from whom its name is derived. However where most imitations of an earlier archetype (or more popular brand/sound) fall flat is that they forget to infuse something of their own into that which they imitate. Countless Skies, despite its obvious origins, take what Be'lakor did so well before them, and add their own spin to the established formula. It isn't going to reinvigorate the Swedish melodic death metal subgenre (it, sadly, has been swallowed whole by the metalcore movement), but it at least proves that there's still vitality to be found within it. Countless Skies does what it do well enough to be not simply written off as a simple knockoff a more established band. In fact they are very much on the verge of writing their own definitive album in the genre. Granted the production job is fantastic in certain areas, and problematic in others – but despite these shortcomings the band is able to carve out something very respectable regardless of the mimicry.

    www.facebook.com/CountlessSkies
    countlessskies.bandcamp.com
    www.countlessskies.comWouter ________7listen and enjoy!
  • Bog Oak - "A Treatise on Resurrection and the Afterlife" 2014 / EP
    SVART RECORDS
    USA

    Bog Oak - A Treatise on Resurrection and the Afterlife Much like their Portland, Oregon contemporaries Witch Mountain, Bog Oak too plays a psychedelic variation of what High On Fire perfected on its first two-three albums. Draped in esoterica, philosophy and mysticism Bog Oak's biggest strength is frontwoman Julie Seymour. In bass-heaviness, guitar tone and drumming this EP is very reminiscent of "The Art of Self-Defense" and "Surrounded by Thieves". Seymour rasps her way through out most cuts, but she'll occasionally break out sensual chants as in 'The Resurrection of Animals' and 'Time Drift Of Seasons'. 'A Sea Without Shore' was released as a single prior to the EP. That exactly this EP is released on Finnish occult rock specialist label Svart Records should surprise no one with even a passing interest in this particular genre. Bog Oak is part Seremonia, part High Priest Of Saturn, and like most, heavily indebted to Black Sabbath and related proto-doom metal bands of the 1970s. Bog Oak combines the best of sludge metal and the occult rock movement and combines it with serpentine vocals. The interesting lyrics are a complimentary bonus. Much like deathcore 70s occult rock is often considered the scourge of the metal scene, and with good reason, Bog Oak are one of the few bands that do the genre justice, and knows what makes it tick. For that reason, and Seymour's vocals, is "A Treatise on Resurrection and the Afterlife" worthy of your undivided attention. Pick it up if you can find it.

    www.facebook.com/pages/Bog-Oak/384359481667899Wouter ________7listen and enjoy!
  • Amaranthe - "Massive Addictive" 2014 / CD
    SPINEFARM RECORDS
    DENMARK/SWEDEN

    Amaranthe - Massive Addictive So this is where everybody can't stop talking about? Amaranthe, thé Danish-Swedish pop "metal" sensation of more recent times, is usually described as a power metal/metalcore hybrid – in reality however they are an Eurodance band with heavy guitars instead of club beats. By all accounts it has all the makings of an Eurodance band: big hooks, yelping high-pitched female vocals, pounding club beats, and vapid lyrics that are best not thought about. Why is this even classified as metal in the first place? Sure, there are heavy guitars and tough male vocals – but everything else has little (read: nothing) to do with metal, not even in its most populist form. 'Trinity' even starts off with an electronic beat that could have been culled from a Paradisio song. There are two male vocalists, of which only the clean singer is tolerable as he alternates seamlessly with the band's focal point Elize Ryd. Ryd certainly can sing, but it makes you wonder what she could do in an actual metal band that plays to her strengths instead of this meaningless drivel that reduces her to a marketing gimmick its prepubescent audience can fawn over. It still is a mystery what purpose the harsh male vocalist is supposed to serve, but there you got it. He's here, he sings. "Massive Addictive" sounds like the bastard offspring of Paradisio and Rammstein – and there's no reason why any self-respecting metal fan would want to subject him-herself to this, unless the equally reprehensible Semargl and Lacuna Coil are your favorite "metal" bands… This is an obvious and transparent cashgrab aimed at your loins instead of your heart.

    www.facebook.com/pages/Amaranthe/147104251981642
    www.amaranthe.seWouter ________3listen and enjoy!
  • Halo Creation - "Demo 2014" 2014 / DEMO CD
    SELF-RELEASED
    AUSTRIA

    Halo Creation - Demo 2014 Halo Creation is a brand new death metal outfit from Vienna, Austria that formed in 2013. Focal point of the band is former Exanimalis frontwoman Eva Oswald. She combines the guttural bark of Rachel Heyzer (ex-Occult, Sinister, Infinited Hate) with the serpentine femininity of Rafaella Rivarollo (ex-Opera IX). This digital four-track demo sounds mostly like Deicide (debut album) with thrash-inspired riffs/chord progressions and excellent soloing reminiscent of "Spiritual Healing" Death. In fact Halo Creation is decidedly traditional in its writing style. The band isn't overly technical, but more concerned with a good vocal hook, solo and/or crushing groove. Oswald is an obvious selling point as she's both feral and seductive in equal measure. The production is a mixed bag of positives and negatives. It's obviously very crispy sounding, but with booming thick low-end tones. The guitars sound very clear but they lack in bite, crunch and weight. The band is currently in pre-production for its full-length debut. "Demo 2014" isn't about reinvention or pushing boundaries. Instead its reliance on established conventions makes it more convincing than any number of those gimmicky "retro" death metal acts that continue to pop in alarming numbers. Halo Creation doesn't care about gimmicks, but just produces solid pure death metal with a traditional mindset.

    www.facebook.com/halocreationmetalWouter ________5listen and enjoy!
  • Three Sixes - "Know God, No Peace" 2014 / CD
    UNIVERSAL LINE RECORDS
    USA

    Three Sixes - Know God, No Peace It has been a strange journey for American industrial groove metal (nu-metal is dead and buried, so euphemisms have taken its place) band Three Sixes. Since 1998 they have weathered trends and industry changes. "Know God, No Peace" is their latest effort after a bunch of EPs and an album. It does fit the typical nu-metal genre tag, though. Aggro schizophrenic vocals, chugs, grooves – this will probably appeal to Lamb Of God and Pantera fans as those of Slipknot and KoRn. It sounds exactly like you expect it to, and that's the problem. No matter how many times you repeat to me that is so-called "industrial thrash/groove metal" it fits the nu-metal tag without any exception. The production is thin, the playing is okay – but "Know God, No Peace" sounds like a record that comes 15 years too late. Not even the no-budget video for 'Lead Winged Angel' and the Bible packaging (neat find, gotta admit) can save this band and record from redundancy. There was a time and a place for this, and that was 15 years ago. In the early 2000s we had Skinlab and Pissing Razors, Three Sixes would have felt right at home with bands of such persuasion. However it is 2015, and that train has left the station. Its gimmick design choice along makes "Know God, No Peace" memorable, and for an album that is the worst sin. The music is a mere byproduct here.

    www.facebook.com/threesixes
    threesixes.comWouter ________4listen and enjoy!
  • Darkenhöld - "Castellum" 2014 / 3CD
    THOSE OPPOSED RECORDS
    FRANCE

    Darkenhöld - Castellum Zamki, zameczki, warownie, fortyfikacje - każdy kto miał możliwość podróżowania po Francji, albo choćby śledzenia malowniczych tras z przekazu np. Tour de France wie ile tych zajebistości Żabojady mają na swoim terenie - nie tylko w Dolinie Loary, ale także w rejonie Drodonii, w Langwedocji z masą tajemniczych zamków Katarów, czy w ogóle całe miasteczka na terenie niesamowitej Bretanii, gdzie wydaje się, że dla tamtejszej architektury czas zatrzymał się dobre pół tysiąca lat temu. Nie jest dziwnym zatem, że całkiem spora liczba zespołów we Francji daje ponieść się tej surowej, średniowiecznej aurze i maluje ją w mrocznych, muzycznych ilustracjach. Jednym z czołowych przedstawicieli tego nurtu jest właśnie stacjonujący w Nicei Darkenhöld - zespół, który z fascynacji majestatycznymi budowlami średniowiecza uczynił główny motyw swojej twórczości. Od strony muzycznej oznacza to natomiast gatunkowy tradycjonalizm - utrzymany głównie w średnich/średnio-szybkich rejestrach, wartko galopujący black metal w stylu wczesnoskandynawskim z folkowo zabarwionymi melodiami riffów i nieodłączną otuliną klawiszowych akordów, wybrzmiewających na oklepanej barwie smyczkowej. Heroiczny i mglisty klimat tego materiału docenią z pewnością wielbiciele wszelkich post-bathorowych tworów w stylu np. naszego krajowego Helveto, a chwytliwa melodyjność i orkiestralne partie podane są w strawnych proporcjach. Mimo swojej kompletnie nieoryginalnej formy, kompozycje utrzymują zatem stosunkowo wysoki poziom w tej konkretnej. black metalowej niszy i nawet żenujące fotki z mieczami w dłoniach nie są w stanie zatrzeć tego pozytywnego wrażenia. Chłopaki z Darkenhöld wydają się być szczerzy w swojej fascynacji epoką wieków średnich, które, jak dowodzi dziś wielu historyków - wcale nie były czasami takiego bezwzględnego okrucieństwa, ciemnoty i fanatyzmu jak powszechnie sądzimy. Ba, mi osobiście wystarczy jedna rundka po kanałach naszej współczesnej telewizji, aby odnieść wrażenie, że ilość wróżek, magów, i ogólny stopień zidiocenia zdecydowanie przewyższa średniowieczne standardy - że o zdziczeniu moralności, którego przykładów w XX wieku mieliśmy aż nadto, z litości dla naszej cywilizacji, nawet nie wspominam.

    www.facebook.com/Darkenhold
    darkenhold.bandcamp.com
    www.thoseopposedrecords.comOlo ________6listen and enjoy!
  • Eerie - "Into Everlasting Death" 2014 / MCD
    ARACHNOPHOBIA RECORDS
    POLAND

    Eerie - Into Everlasting Death Fajne to jest. Może w black metalu, po religijnej reformie takie stwierdzenia zalatują cebulą, ale debiutancki materiał Eerie wchodzi naprawdę bardzo przyjemnie i skutecznie przy sobie zatrzymuje. Obcykany w szerokim spektrum stylistycznym - od Mayhem, przez nurt DSBM, aż po scenę francuską - lubelsko-krakowski duet proponuje bardziej współczesne, odświeżone oblicze black metalu, ale bez negowania konwencji wypracowanych na klasycznym gruncie skandynawskim. Jest dużo transowych riffów granych tremolo, z charakterystycznie rozciągniętymi, melancholijnymi melodiami i jednostajnymi galopadami bębnów, ale jest też umiejętne budowanie napięcia - jak w “Among the Ashes”, gdzie fala dźwięków opada do płaskiej tafli, aby po dłuższej chwili znów spiętrzyć się w kolejną wciągającą nawałnicę. Jednak to właśnie w tej chwili pozornego wyciszenia niepokój i aktywność szóstego zmysłu rosną do poziomu, przy którym lampka bezpieczeństwa zapala się na intensywnie czerwony kolor i to właśnie ten moment stanowi o dynamice całego materiału i wyznacza oś odniesienia dla dramaturgii wszystkich, zawartych na nim utworów. Szerokie spektrum wokalne dosmakowuje całość właściwymi dla danej chwili jadem, histerią, patosem, czy świetnymi, melodyjnymi zaśpiewami - markowym elementem stylu V.O.W.O.C.’a. Nic nie jest nadmiernie przerysowane, nic nie jest niepotrzebne, wszystko, włącznie nawet z samplami z “True Detective” napędza smolisty, klimatyczny drive tych kawałków. Bardzo dobry, black metalowy easy-listening. I to nie jest absolutnie zarzut.

    www.facebook.com/eeriebm
    eeriebm.bandcamp.com/releases
    www.arachnophobia.pl
    www.facebook.com/arachnophobiarecs
    arachnophobiarecords.bandcamp.comOlo ________8listen and enjoy!
  • Rude - "Soul Recall" 2014 / 1CD
    F.D.A. REKOTZ
    USA

    Rude - Soul Recall Święta Cecylio! Van Drunen na wokalach! A jednak nie…. ale frontman Rude ma z pewnością na plecach wytatuowaną jego podobiznę z autografem. To jest najlepsza podróba van Drunena od czasu…. samego van Drunena. Ta sama rozpacz w dotkniętym ciężką grypą głosie, ta sama artykulacja głosu, która powoduje, że na samą myśl o jej odtworzeniu pieką Cię migdałki, te same patenty na frazowanie kolejnych wersów - po prostu nie da się tego lepiej zrobić. Cóż miała począć w takim wypadku reszta kapeli? Mogli się tylko albo upodobnić do Asphyx, albo wczesnego Pestilence - i właśnie ten drugi wariant Rude wcielili w życie dorzucając solidną porcję amerykańskich wpływów (wczesne Morbid Angel, wczesny Death, Possessed, Incubus, wczesne Malevolent Creation itp). Czwórka młokosów z Florydy odrobiła lekcje z historii na celujący i serwuje znakomity, przedpotopowy death/thrash z mieląco-ciętymi riffami, z pięknymi, w 100% naturalnymi bębnami, serpentynami technicznych, kwilących na pogłosie solówek i z dobrze uwypuklonym basem (bo teraz wszyscy jarają się słyszalnym basem jakby to był święty graal zajebistości w muzyce ekstremalnej). I do tego jeszcze okładka od Seagrave’a jako wisienka na tym torcie rozkoszy. Fani starej szkoły obcując z tym materiałem są szczęśliwi jak świnie w basenie z gównem i truflami i na taki efekt, z pełną premedytacją jak mniemam liczyli Rude. Wiadomo z resztą od dawna - blondynki są OK, brunetki i szatynki mają to coś, ale żadne z nich nie zrobią Ci tak dobrze jak Rude. A jeżeli jeszcze podczas sprawiania Ci rozkoszy growlują głosem najlepszego holenderskiego wokalisty wszechczasów…

    rudedeathmetal.bandcamp.com
    www.facebook.com/pages/Rude/391039200987363
    www.fda-rekotz.com
    www.facebook.com/FDAREKOTZOlo ________7,5listen and enjoy!
  • Thaw - "Earth Ground" 2014 / 2CD
    WITCHING HOUR PRODUCTIONS
    POLAND

    Thaw - Earth Ground Tak to zwykle bywa jeśli oczekiwania słuchacza nie do końca pokrywają się z wizją twórcy. W moim przypadku właśnie tak było w przypadku Thaw i ich "Earth Ground". Nakręcony świetnym utworem jaki znalazł się na splicie z Echoes of Yul oczekiwałem o krok dalej idących eksperymentów. Tymczasem Thaw na swoim drugim długograju zamiast kroku naprzód zrobił skok w bok. Numer ze splitu, o czym pisałem przy okazji recenzji tego wydawnictwa, był niebywale przestrzenną kompozycją. Piszę "niebywale" nie bez powodu. Na nowej płycie miejscami jest aż duszno z powodu natłoku dźwięków, zaś zamiast improwizowanych, długo wybrzmiewających akordów dostajemy zestaw konkretnych, zwartych riffów. Nastrojony na zdecydowanie inną estetykę byłem początkowo mocno zaskoczony intensywnością i gwałtownością nowej muzyki Thaw. Z czasem na szczęście klapki z oczu opadły. "Earth Ground" nie tylko krewkim black metalem stoi. Po kilku przesłuchaniach do głosu dochodzi apokaliptyczny wydźwięk płyty, a wraz z nim szereg motywów z pogranicza noise/sludge podbitych elektroniką, zgrabnie wplecionych w black'ową materię. Bez wątpienia dzisiejszy Thaw to w dalszym ciągu kolektyw tworzący transową, eksperymentalną i nade wszystko hałaśliwą muzykę, tyle że w bardziej ekstremalny i radykalny sposób. By dogłębnie pojąć istotę tego zjawiska warto wybrać się na koncert zespołu. To właśnie tam spowity mrokiem i oparami gryzącego oczy dymu odnalazłem zrozumienie dla mnichów z zakonu pokrętnych i niepokornych dźwięków.

    www.facebook.com/THAWnoise
    witchinghour.plRobert Jurkiewicz ________8,5listen and enjoy!
  • Orange the Juice - "The Drug of Choice" 2014 / LIVE CD/DVD
    FOR TUNE PRODUCTION
    POLAND

    Orange the Juice - The Drug of Choice Gdy już milkną oklaski i gasną światła nasila się we mnie zazdrość wobec wszystkich, którzy w trakcie show znajdowali się na widowni. "The Drug of Choice" to widowisko niecodzienne, które na dodatek odbyło się w nietypowej scenerii. Miejsca dla przybyłych wyłącznie siedzące. Z racji tego podczas trwania utworów na widowni bezruch i skupienie, zaś po każdej zakończonej kompozycji gromkie oklaski. Na scenie zespół w zaskakująco żywiołowym stylu prezentujący swój repertuar, na który składają się utwory z obu dotychczas opublikowanych albumów. Muzycy są w świetnej formie. Widać, że nikt nie jest na kacu, nikogo nie zżera trema, a wszystkim bez wyjątku udziela się potężna energia, jaka na całego rozgościła się na scenie. Przez niemal osiemdziesiąt minut z niedowierzaniem obserwowałem wykonawczą precyzję, a przede wszystkim ogromny luz i swobodę stale obecne podczas pogrążania się zespołu w aranżacyjnym obłędzie. Swoją przygodę z "The Drug of Choice" zacząłem od płyty audio, jednak to właśnie krążek DVD stanowi o atrakcyjności wydawnictwa. Jest okazja by delektować się nie tylko organicznym, surowszym aniżeli na studyjnych płytach, brzmieniem. Szczególnie wyraziste obrazy, jakie pozostały w mojej pamięci, to widok rozszalałego wokalisty wydającego z siebie niejednokrotnie przerażające i nieartykułowane dźwięki. O zaangażowaniu tego osobnika świadczą bez wątpienia obłęd w oczach i nabrzmiałe na czaszce żyły. Niewiele ustępuje mu zespół, co jest szczególnie dobrze widoczne podczas intensywnych, zagranych z przytupem partii. Rozbawił mnie kontrast jaki stał się udziałem rozszalałego Orange the Juice i z drugiej strony gościnnie występujących trębaczy obserwujących to wszystko z dystansem i uśmieszkiem pod przysłowiowym wąsem. Skoro o gościach mowa, to nie sposób pominąć zdecydowanie zbyt krótkiego występu zjawiskowo śpiewającej i równie oszałamiająco wyglądającej, żono wybacz, Idy Zalewskiej. Zaangażowany jest także operator kamery, który pozwolił ponieść się emocjom i w trakcie spektaklu zrobił rundkę wokół klubu, oczywiście wraz z narzędziem swojej pracy. Co jeszcze? Rzecz jasna stylowe okulary na nosie perkusisty podczas "Romanian Beach"!. "The Drug of Choice" rozpalił we mnie chęć obejrzenia kapeli na żywo. Jeśli tylko będzie mi dane taka możliwość, to bez wątpienia nie omieszkam skorzystać, bo spektakl jaki rozgrywa się na DVD robi piorunujące wrażenie.

    www.facebook.com/orangethejuice
    for-tune.plRobert Jurkiewicz ________9listen and enjoy!

Nuclear Holocaust

Jest old school, bo nie zagraliśmy ani jednego oryginalnego dźwięku, kawałki są krótkie, jest w nich mnóstwo thrashu i punka, szczypta death metalu – to dla wielu będzie właśnie przepisem na grindcore, zmieniają się tylko proporcje. Nie boli nas ta łata, nie chce nam się też szukać innej.

Ulcer

Może dzięki uwielbieniu Dissection jest na Heading Below więcej melodii? Może za sprawą Testimony of Ancients znalazły się klawiszowe podkłady? Być może dlatego, że kochamy Autopsy jest więcej tłustych zwolnień? Jakoś tak to wszystko naturalnie przyszło.

Echoes of Yul

Granie w pojedynkę, miksowanie, itp. to trochę wymóg sytuacji w jakiej jestem kiedy trudno jest znaleźć kogoś nadającego na podobnych falach, ale są plusy: gram kiedy chcę, muzyka ma spójną wizję i nie idę na żadne kompromisy.