reviews



  • Pogavranjen - "Jedva čekam da nikad ne umrem" 2016 / 3CD
    ARACHNOPHOBIA RECORDS
    CROATIA

    Pogavranjen - Jedva čekam da nikad ne umrem Trochę to trwało zanim się przegryzło. Na początku zaintrygowało, nieco później odrzuciło, aż w końcu się przegryzło. Ktoś napisał, że Pogavranjen egzystuje na "peryferiach black metalu". Ja posunę się nieco dalej. Myślę, że Pogavranjen z black metalem nie ma kompletnie nic wspólnego. Zasadniczo to bardzo trudno podczepić muzykę z "Jedva čekam ..." pod jakiś konkretny nurt. Można się bardzo starać, lecz efekty tych wysiłków wypadają marnie. Przynajmniej w moim przypadku. Płyta zaczyna się bardzo hałaśliwie. Wstęp jest równie głośny co zaskakujący. Z miejsca do łba zakołatało mi pytanie "jazz/noise w Arachnophobia Records?". Kolejne utwory przynoszą zdecydowanie mniejszy rozgardiasz, lecz elementów zaskoczenia nie brakuje. Przede wszystkim rzuca się w uszy brak totalny brak klasycznie pojmowanego riffu. Gitary funkcjonują i owszem, mają się bardzo dobrze, lecz odpowiadają w dużej mierze za snujące się z gracją linie melodyczne. W ową melodykę fajnie i umiejętnie wtapia się wokalista. Efekt brzmi bardzo zapamiętywanie i jesiennie. Tak, "Jedva čekam ..." to z natury jesienna płyta. Zaznaczę z marszu, że nie ma tu mowy o radiowych hitach. Linie melodyczne przygotowane przez Pogavranjen niby kleją się do ucha, lecz równocześnie nie są dlań szczególnie przyjazne. Chorwaci w dużej mierze wynaturzyli klasycznie pojmowaną melodię, skierowali ją na boczny tor, drażniący zmysły w podobnym stopniu jak poczynania norweskiego Virus. No i uderzyli w trans. Motywy snują się i snują, powietrze rzednie i niespodziewanie się zagęszcza, gitarzyście dzielnie towarzyszy bardzo aktywny klawiszowiec, zaś pierwsze skrzypce gra ... perkusista. Pamiętam doskonale recenzję płyty "Erase" Gorefest, jaką dla Metal Hammer wieki temu napisała nieodżałowana Katarzyna Krakowiak. Fragment tego tekstu dotyczył partii perkusji Eda Warby. Autorka recenzji stwierdziła, że mogłaby słuchać tych bębnów solo, bez żadnego podkładu melodycznego i nawet w takiej postaci byłaby to dla niej kapitalna płyta. Mam podobnie w przypadku perkusisty Pogavranjen. Facet zagrał wspaniale. Finezyjnie, kiedy trzeba gęsto i hałaśliwie, innym razem lekko i swobodnie. Niezależnie od okoliczności intrygująco. Chwilami odnoszę wrażenie, że to właśnie bębny nadają ton tej muzyce, zaś pozostałe instrumenty tworzą wokół nich mniej lub bardziej aktywne tło. "Jedva čekam ..." to płyta bez wpadek, mielizn i niedoróbek. Zdarzają się jednak fragmenty, wyrastające poza i tak już bardzo wysoką średnią. W końcówce jednego z utworów do gry aktywnie włączają się instrumenty dęte i wrażenie zapiera dech w piersiach. Takie chwile to na wagę złota.

    www.facebook.com/Pogavranjen
    www.facebook.com/arachnophobiarecs
    arachnophobia.plRobert Jurkiewicz ________9 search for Pogavranjen
  • listen and enjoy!




Nuclear Holocaust

Jest old school, bo nie zagraliśmy ani jednego oryginalnego dźwięku, kawałki są krótkie, jest w nich mnóstwo thrashu i punka, szczypta death metalu – to dla wielu będzie właśnie przepisem na grindcore, zmieniają się tylko proporcje. Nie boli nas ta łata, nie chce nam się też szukać innej.

Ulcer

Może dzięki uwielbieniu Dissection jest na Heading Below więcej melodii? Może za sprawą Testimony of Ancients znalazły się klawiszowe podkłady? Być może dlatego, że kochamy Autopsy jest więcej tłustych zwolnień? Jakoś tak to wszystko naturalnie przyszło.

Echoes of Yul

Granie w pojedynkę, miksowanie, itp. to trochę wymóg sytuacji w jakiej jestem kiedy trudno jest znaleźć kogoś nadającego na podobnych falach, ale są plusy: gram kiedy chcę, muzyka ma spójną wizję i nie idę na żadne kompromisy.