Now playing / Czego teraz słuchacie v.5

[Kilgore]

[Nasum]

tak Dead Man's Path jest zajebisty, na koncercie też to zajebiście żarło (z Grave jak byli)
cholernie szkoda że nie poszło to dalej a skończyło się jak skończyło
no ale może nowy album ze "stabilnym" składem też się uda

W sumie poszło dalej i też w dobrym kierunku. Początkowo kręciłem nosem na "The 13-th beast", nie pasowała mi ta płyta i po kilku odsłuchach przeleżała sobie spokojnie czekając na swój czas. Natchnieniem do powrotu były tutejsze posty kiedy w temacie o zespole Phila wymienialiśmy najsłabsze i najlepsze albumy. Wtedy napisałem ze The 13-th beast nie do końca sprostał moim gustom i aby sobie to udowodnić wrzuciłem cd do odtwarzacza. Wyszło tak, że przez następne niemal dwa tygodnie dzień bez odsłuchu tej płyty był po prostu niekompletny. Tempa, riffy, agresywne wokale, aranżacje - tam wszystko do siebie pasuje i złapałem się na tym, że nie dałem szansy nowemu albumowi kapeli uznanej za klasyczną tylko dlatego, że panuje powszechne przekonanie, żę pierwsze albumy są najlepsze.

Coś w tym jest. "Dead mans paths" bardzo mi się podobał, ale trzynastkę brałem jakoś tak.... z dystansem. Być może wpływ miało własnie takie błędne przekonanie albo jakiś inny czynnik - płyta czekała na swój czas. Kiedy mkną zawładnęła odszczekałem wszystko co na jej temat napisałem. Jest znakomita. W niczym nie ustępuje znakomitej poprzedniczce, a ze względu na nieco inny charakter, chociażby ze względu na to, że jest nastawiona bardziej na szybkość, to pokuszę się o stwierdzenie że nawet ja przerasta.

[Żułek]

nie no nie mówie że 13 jest zła bo nie jest ale jednak Brett to Brett
lekki spadek formy jak dla mnie jednak jest pod tym względem

[szczylun]

[Żułek]

[Kilgore]

[Kilgore]

[vicotnick]

[Kilgore]

Jaki to jest dobry rok ( zresztą kolejny) w DM

[Ascetic]

Zasadniczo są to piękne czasy.

Można pogrzebać w wykopaliskach:



na nowości narzekać też nie sposób.

[tommek]

Na 90 urodziny

[HCDamage]

[Alter Ego]

Ostatnie trzy albumy Hoffmanna w MC. Jeden lepszy od drugiego, a nawet drugi lepszy od pierwszego.

Z tych pokazanych tutaj ostatni jest najlepszy, bije obydwa powyżej na głowę. Doomsday jakoś tak najmniej mi z nich podchodzi, jest ok, nie nazwałbym go słabym, ale brakuje mi w nim iskry. Jakiegoś takiego pierdolnięcia. ID lepszy, zdecydowanie, bardziej żywiołowy, taki bardziej zwarty, utwory mają w sobie to coś, co tak trudno zdefiniować. Natomiast ostatni to arcydzieło. Mnóstwo hitów, świetne solówki, zmiany tempa, dramaturgia, doskonały otwieracz, tutaj nie ma słabego momentu po prostu.

Pełna zgoda.

Tymczasem coś co nie zapowiadało triumfu, ale nim jest: