Top 10 Brutal Death Metal

[Nasum]

Nowe wideo z udziałem bardzo znanej postaci.

Numer całkiem przyzwoity, tylko te skrzeczane wokale jakoś nie do końca mi przypasowały. Klip ok, przypomina mi klip Soulfly do numeru nomen omen - prophecy

A Dino to kompletnie nie wiem co on tam robi

[Nasum]

Old school brutal death metal. Dobrze wyprodukowany, niczym z lat 90-ych.

Dobre to. Faktycznie dobrze wyprodukowane, słychać bas, tempa raczej mieląco miażdżące, wokal czytelny. Obiecująco wypadli ci młodzieńcy.

[Alter Ego]

Old school brutal death metal. Dobrze wyprodukowany, niczym z lat 90-ych.

Dobre to. Faktycznie dobrze wyprodukowane, słychać bas, tempa raczej mieląco miażdżące, wokal czytelny. Obiecująco wypadli ci młodzieńcy.

Tak, chociaż zdjęcie tego nie zapowiadało.

[Nasum]

Całe szczęście że zdjęcie nie gra muzyki A tak poważnie - o wiele lepiej by się prezentowali gdyby wszyscy byli normalnie ubrani, a ten element komediowy, czy też obrazoburczy, nie wiem jaki był zamysł, został po prostu wyeliminowany.

Niemniej grają całkiem przyzwoicie.

[Alter Ego]

Kolejna, znakomita porcja świeżego mięsa.

[Nasum]

5 utworowa epka już powinna gdzieś krążyć. Miło z ich strony że przypomnieli o sobie.

[Nasum]

Wzmiankowany wyżej Barbarism i ich pełnowymiarowy debiut. Bardzo przyjemne granie. Solidnie to brzmi, mielonka tłuściutka aż miło, bulgoczące wokale, surowe riffy czyli brutal death metal pełną gębą. Mi pasuje.

[Nasum]

A tutaj przedstawiciele sceny New Jersey w natarciu. Smacznego.

[Nasum]

Ostatnio przez jakiś czas miałem zajawkę na death metal z lat 90-tych i cieszyłem się jak dziecko słuchając tych wszystkich zespołów na których się wychowałem. Jak to jednak z tego typu przypływami bywa, nadszedł moment kiedy poczułem nieodpartą chęć by zagłębić się w odmęty o wiele brutalniejszych form death metalowej sztuki. Głodny ekstremalnych wrażeń zacząłem łypać okiem na scenę slam/brutal death, gdzie owe pragnienia dość szybko potrafią zostać zaspokojone. I tak oto w moje trzęsące łapska wylądował świeżutki wypust jednego z najbardziej ekstremalnych przedstawicieli czeskiej sceny - Epicardiectomy, który przypomniał o swoim istnieniu nagrywając czwarty już album po ośmiu latach. Jeśli chodzi o slam, to ten podgatunek ma jedną wadę - brak tutaj jakiejkolwiek oryginalności, wszystko co się składa na album kapeli która gra w tym stylu, zostało już kiedyś zagrane i wykorzystane. Wszystko sprowadza się więc do umiejętności kompilowania i przetwarzania powszechnie znanych wzorców, co sprawia, że wiele osób reaguje ziewaniem na kolejnych przedstawicieli tej sceny.

Skłamałbym mówiąc, że czeski Epicardiectomy wzbił się na wyżyny oryginalności i nagrał coś, co sprawi, że kolejni miłośnicy takiej rzezi będą brać ten krążek za kopalnię nowych, świeżych pomysłów. Skłamałbym mówiąc, że takiej brutalności jaka emanuje w tych utworach przerasta wszystko co ostatnio zostało nagrane. Pewnie zrobiłbym was w bambuko mówiąc, że zostanie to okrzyknięte albumem roku. Ale skłamałbym również mówiąc, że słuchanie tego krążka nie sprawia mi przyjemności i nie czuję żadnych emocji podczas obcowania z nim.

Kiedy już wiecie, że żadnej innowacyjności tu nie doświadczycie, kiedy macie świadomość że absolutnie żadnych melodyjnych wstawek, ba, jakiejkolwiek melodii też tu nie uświadczycie, to przygotujcie się na solidną chłostę i krew tryskającą z uszu. Otrzymacie tutaj spory zestaw solidnych, ciężkich riffów, które brzmią potężnie i tłusto, niczym kawał świeżego mięsa wprost ze świniobicia. Perkusja nie jest tylko zapisem odgłosów uderzania o patelnię, a nieludzko brzmiące wokale doskonale spisują się jako kolejny instrument. Może akurat to efekt wspomnianego wyżej pragnienia naprawdę ekstremalnych dźwięków, ale wydaje mi się, że ten album ma naprawdę coś w sobie. Ta nieokiełznana brutalność wylewająca się z głośników podana w wykoślawionym, wynaturzonym sosie pełnym obrzydliwości nie przekracza granic kiedy muzyka staje się kakofonią a brutalność nie popada w karykaturę samej siebie. Ci, którzy pławią się w takich muzycznych ekstrementach będą piali z zachwytu i cmokali z podziwu, natomiast pozostali dla których ta muzyka przekracza wszelkie normy pozostaną na swoich stanowiskach. I o to właśnie chodzi panowie maniacy. Zyczę smacznego.