MEGADETH

[Ascetic]

W kontekście tekstu powyżej, oraz znów - filmu, wypowiedzi w nim, moim zdaniem, zarówno film jak i płyta ma charakter pożegnalny. Jakbym się czego jednak spodziewał dalej, to "kariery" solowej. Wspomina, że miał takie propozycje.

Przypominam

Pasuje hehe

[mipe01]

Jestem po pierwszym przesłuchaniu. Wg mnie średnio, ale dla mnie każdy album powiedzmy od Endgame (jak nie wcześniej) był przeciętny. Dobrze powiedziane wyżej, że ludzie psioczą na The World Needs a Hero, ale tam Dread… to był mega kawałek. Tutaj jest przewidywalnie, bezpiecznie. Dobrze to płynie w tle, pewnie sprawdzi się w aucie. Ale nic poza tym. Praktycznie wszystkie riffy takie same, nie ma nic intrygującego, nie ma żadnych połamańców.

[mocny2_3]

To samo co wyżej.
Nie rozumiem tych zachwytów, to sie chyba bierze z faktu, że jest coś niby świeżego i z tej ekscytacji, że to NIBY koniec.Inaczej tego wytłumaczyć nie potrafie, przecietnie, do potupania przy oranżadzie.

[Pelson]

Cos jak koledzy powyżej. MegaDave skończył się dla mnie gdzies w okolicach The system has failed, a to było przeszło 20 lat temu i ten nowy album tego nie zmieni.
Posłuchałem i dotrwałem do końca. To wbrew pozorom sukces, bo nowego Kreatora zdzierżyłem 7 minut i odpłynałem.
Tu jest przynajmniej tyle, że muzyka nie męczy jak u Teutonów, nadaje sie do gra w tle i nie przeszkadza za bardzo. O Kreatorze nie da się tego powiedzieć.

[mipe01]

Cos takiego jeszcze zauważam, że chyba wolę te mainstreamowe ciągoty Mety na Load i Reload czy Megadeth na Youthanasia, Cryptic Writings - bo tam obie kapele nagrały sporo naprawdę świetnych kawałków - niż te wyglądające na siłe powroty do „thrashu” w obu wydaniach. A już szczególnie albumy Mety po Reload są wg mnie okrutnie przeciętne, z ledwie pojedynczmi kawałkami typu Spit Out the Bone wychodzącymi ponad przeciętność.

[Ascetic]

Ej. Nikt nie zachwyca się Teemu Mäntysaari? Przecież Fin to najlepsze co spotkało MGDTH od kiedy ten zespół powstał, jeżeli chodzi o gitary. Są massiv i w ogóle w pyt∂. Tak twierdzi Dave .... xD

[Gunman]

Jestem w szoku, że to brzmi tak sterylnie kiedy za miks odpowiada Matt Hyde.

[nicram]

Ej. Nikt nie zachwyca się Teemu Mäntysaari? Przecież Fin to najlepsze co spotkało MGDTH od kiedy ten zespół powstał, jeżeli chodzi o gitary. Są massiv i w ogóle w pyt∂. Tak twierdzi Dave .... xD

Tomasz, ja się zachwycam. Myślę, że bardzo wspomógł Rudego kompozycyjnie, dlatego m.in. ta płyta jest taka zajebista.

[Rattlehead]

Można pisać wiele na temat ostatniej płyty. Można rozczłonkować piosenkę po piosence. Można pisać, ze rudy zafałszował w 30 sekundzie. Można stwierdzać, że solówek najebali za dużo. Można powiedzieć, że brzmi to płasko, że już nie te pomysły, że zbyt melodyjne, że już nie te riffy co na RiP, że skończyli się na kill’em all… ale jednego nie można im zarzucić. Każdy numer z nowej płyty, po pierwszej nucie już wiesz, że to Mustaine z ekipą. Z jaką by nie był, wiadomo że to on. Mnie będzie brakowało kolejnych nut, mimo iż od jakiegoś czasu jego muzyka może nie wywoływała takich emocji jak premierowy odsłuch RiP czy CtE. Mimo wszystko zawsze coś dobrego znalazło się na JEGO (celowo napisałem jego) płytach, co zostawało na dłużej. Reasumując nowy album nie będzie kolejnym klasykiem w dorobku rudzielca, ale pożegnał się z fanami z klasą. Nie chciałbym w to wciskać tematu z Metallicą (ale skoro jest „cover”), ale nie będzie stać ich nigdy już na zbliżenie się poziomem ostatnich albumów do pożegnalnego albumu Mustaine’a. To są moje własne odczucia, z którymi nikt w zasadzie nie musi się zgadzać, ale chciałem jakoś na koniec działalności zespołu, na którym się wychowałem i do końca kibicowałem wyrazić swoją opinię. Dziękuję i dobranoc.

[Asia Tuchaj-Bejowicz]

[WAROL_KOJTYLA]

wyłączyłem w pizdu w połowie słuchania tej nowej płyty, wróciłem jeszcze na chwilę się pośmiać z coveru RTL. wymęczone to jak ostatnie płyty Metalliki, do tego brzmienie sterylne że mam wrażenie że płyta została wygenerowana w komputerze. nic za tą muzyką nie idzie, pewnie będą ten album męczyć na żywo więc akurat będzie przerwa na uzupełnienie hehe piwka.

zbyt dużo dobrych rzeczy wyszło przez ostatni rok żeby się męczyć z takimi kapiszonami.

[markiz666]

A dla mnie płyta rośnie z każdych odsłuchem. Każdy kawałek jest jakiś i do zapamiętania, a I don't care to jeden z najlepszych kawałków rudego od lat.

[Anzhelmoo]

Można pisać wiele na temat ostatniej płyty <nie cytuję całości, by oszczędzić miejsca>

Ja się pozwolę nie zgodzić. Mam podobny stosunek do Megadeth jak Ty, ale mi jest ciut przykro, że właśnie taki jest ostatni album. Zespół ten był naprawdę wyjątkowy i liczyłem, że też wyjątkowo się pożegna, a tymczasem czuję, że dostałem coś, co brzmi jak odrzuty z Dystopii. Albumu, który przecież nie jest klasyczny, powstał tak niedawno, a jednak był darzony powszechnym szacunkiem i pochwałami. Pamiętam jak był przyjęty - zespół był wręcz noszony na rękach wówczas, był na topie, starzy nie wstydzili się do niego przyznawać, a i młodzież chętnie chodziła na koncerty. A do tego fenomenalny skład, moim subiektywnym zdaniem drugi najlepszy w historii zespołu pod kątem zgrania i tego co naprawdę znaczy słowo ZESPÓŁ (mam tutaj na myśli koncertowe wcielenie już z Dirkiem).

I trochę szkoda, że odchodzą teraz albumem poprawnym, ale jednym z wielu - takim, o którym nikt za rok nie będzie pamiętał. W przeciwieństwie chociażby do tej Dystopii. Gdyby to był album ze środka dyskografii jak UA, Super Collider, czy 13, to nie byłoby tematu i bardziej bym się nim cieszył. Ale jako osoba, która przywiązuje wagę do symboli, wmówiłem sobie, że jak pożegnanie to będzie coś specjalnego. No i dlatego się rozczarowałem. Żeby było jasne - mi się on naprawdę podoba, jest tam sporo fajnych rzeczy, ale po prostu moim zdaniem nie jest godny bycia tym ostatnim. I coś czuję, że Megadeth jeszcze coś wyda. Jak nie album to EPkę

Dziwi mnie natomiast, że całkowicie bez echa przeszła premiera poprzedniego albumu - "The Sick, the Dying… and the Dead!". On jest naprawdę rewelacyjny - i tak jak nie rozumiałem skąd zachwyty nad tym, tak zastanawiam się do dziś czemu poprzedni został totalnie olany i uznany za kiepski.

A kolejna sprawa - moim zdaniem Megadeth nigdy nie nagrało słabego albumu. Po prostu kilka jest po prostu dobrych, czy nawet poprawnych, ale wstydu nie ma. Nawet ten szkalowany Risk zawiera MASĘ dobrej muzyki prosto z serca, a ocenianie go w tych kategoriach co RIP nie ma sensu.

A tutaj fragment poprzedniego albumu, który lubię

[Anzhelmoo]

Ej. Nikt nie zachwyca się Teemu Mäntysaari? Przecież Fin to najlepsze co spotkało MGDTH od kiedy ten zespół powstał, jeżeli chodzi o gitary. Są massiv i w ogóle w pyt∂. Tak twierdzi Dave .... xD

Tomasz, ja się zachwycam. Myślę, że bardzo wspomógł Rudego kompozycyjnie, dlatego m.in. ta płyta jest taka zajebista.

Widzę, że w sporej ilości utworów jest wpisany jako współkompozytor. Nie mam pojęcia jak dużo realnie wniósł, ale moim jego styl jest... zbyt mało wyrazisty? Tzn. to jest świetny instrumentalista, ale moim zdaniem najlepszych gitarzystów Mega zawsze wyróżniała taka cząstka inności. Poland z tymi swoimi połamanymi zagrywkami fusion, Friedman z natchnioną grą, czy nawet Kiko ze swoimi charakterystycznymi motywami. Na nowym albumie mam problem, by zgadnąć ze słuchu która solówka jest czyja. W tym aspekcie czuję trochę regres.

Za to zdecydowanie zbyt mało uwagi poświęca się perkusiście, Dirkowi, ktory jak zawsze wypada świetnie i jest cichym bohaterem zespołu. Jest sobą, a jednocześnie idealnie emuluje vibe Menzy. Przypomnijcie sobie anemiczny styl Drovera Łatwo zapomnieć o Dirku jak jest, ale gdyby go kiedyś podmienili, od razu wszyscy by zauważyli.

[Tatuś]

A mi się wydaje, że to jest pośpiech. Za rok Rudy może nie być w stanie grać?

[Anzhelmoo]

A mi się wydaje, że to jest pośpiech. Za rok Rudy może nie być w stanie grać?

Trudno powiedzieć, ale z dnia na dzień sytuacja się pogarsza. Wpiszcie w Google severe arthritis oraz Dupuytren's contracture, bo na te dwie dolegliwości cierpią dłonie Dave'a. Wchodząc do studia, nie wiedzieli, że to ostatni album, więc pozostali muzycy nie czuli presji. W trakcie sesji Mustaine narzekał menadżerowi, że po kilku dniach spędzonych w studio odczuwa bardzo silny ból i nie wie jak długo tak pociągnie. Na ten moment nie ma żadnych leków, więc zgaduję, że Dave będzie grał dopóki będzie mógł, ale z każdym dniem będzie to coraz trudniejsze. A czy to będą 2 lata, czy 5, czy 10, to czas pokaże.